چکیده مقاله
هر کس مدعی حقی باشد باید آن را اثبات کند و مدعی علیه هرگاه در مقام دفاع، مدعی امری شود که محتاج به دلیل باشد اثبات امر بر عهده او است برای اینکه دعوای خواهان، به صرف انکار خوانده، رد نگردد؛ وی باید تا حدی که ظهور در اعتبار ادعای او داشته باشد؛ دلیل ارائه نماید، چرا که در رابطه با خوانده، نافی را نفی کافی است دلایلی که به موجب قانون، دعوای حقوقی یا کیفری را اثبات می نمایند، ادله اثبات دعوی نامیده می شوند اقرار، شهادت، امارات و سوگند از جمله ادله اثبات دعوا می باشند اما برخی عقیده دارند که این موارد حصری نیست و باید موارد دیگری از قبیل مشاهدات دادرس را نیز بر آن افزود، زیرا گاهی از معاینه محل و مشورت با کارشناس حقایقی به دست می آید که با هیچ یک از اقسام سنتی دلایل احراز نمی شود، از این رو، برخی اظهار داشته اند «امری که به عنوان دلیل ارائه می شود باید مشمول تعریف یکی از ادله اثبات دعوا که در قانون آمده قرار گیرد ادله و وسایل اثبات دعوا عبارت اند از اقرار، سند، گواهی، قسم و اماره که در مواد ۱۲۵۸ تا ۱۳۳۵ قانون مدنی آمده و نیز تحقیق محلی، معاینه محل و کارشناسی که به ترتیب در مواد ۲۴۸ تا ۲۶۹ قانون آیین دادرسی مدنی پیش بینی شده اند
کلیدواژهها
نویسندگان
محمدحسین اسماعیل آباد محمدی
دانشجویان کارشناسی حقوق دانشگاه ازاد اسلامی واحد رفسنجان
مهدی ملکی
دانشجویان کارشناسی حقوق دانشگاه ازاد اسلامی واحد رفسنجان
شیوه ارجاع
�سماعیل آباد محمدی، محمدحسین و ملکی، مهدی،1403،انواع ادله اثبات در حقوق ایران:تحلیل انواع مختلف ادله اثبات،چهارمین همایش دانشجویی حقوق و علوم سیاسی،رفسنجان
ارائهشده در
مجموعه مقالات چهارمین همایش دانشجویی حقوق و علوم سیاسی18 اسفند 1403 · رفسنجان