تحلیل رابطه بین شیوه نمایشی آیینی و تصویرگری در اجرای پیکره های بازیافته از قطب الدین صادقی مبتنی بر دیدگاه اروین پانوفسکی

چکیده مقاله

نمایش های آیینی همواره بازتابی از فرهنگ و تاریخ جوامع بوده و هست و شیوه های اجرایی آنها با استفاده از میزانسن و تصویرگری، تاثیری عمیق بر مخاطبان خود می گذارند قطب الدین صادقی، به عنوان یکی از برجسته ترین کارگردانان تئاتر ایران، در نمایش پیکره های بازیافته با بهره گیری از عناصر آیینی و تصویرگرهای خلاقانه، فضایی متفاوت خلق کرده است این پژوهش با تکیه بر نظریه سه لایه ای اروین پانوفسکی، به تحلیل روابط میان شیوه نمایش آیینی و تصویرگری در اجرای این نمایش می پردازد نظریه پانوفسکی شامل سه سطح پیش نمادین، نمادین و معنایی است و چارچوبی برای مطالعه ارتباط میان فرم و محتوا در هنرهای نمایشی فراهم می آورد هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش میزانسن و تصویرگری در انتقال مفاهیم آیینی و تاثیر آنها بر درک مخاطب است روش پژوهش کیفی بوده و از شیوه های مطالعه موردی، توصیفی تحلیلی و مقایسه ای بهره می گیرد داده ها از طریق منابع کتابخانه ای، اینترنتی و مشاهده نمایش گردآوری شده اند نتایج این مطالعه نشان می دهد که پیکره های باز یافته از طریق پیوند میان تصویرگری آیینی و میزانسن، به خلق روایتی چند لایه و مفهومی میپردازد که مخاطب را به تجربه ای ژرف از معانی آیینی دعوت می کند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

انسیه ظریف

کارشناس ارشد کارگردانی نمایش

�ریف، انسیه،1404،تحلیل رابطه بین شیوه نمایشی آیینی و تصویرگری در اجرای پیکره های بازیافته از قطب الدین صادقی مبتنی بر دیدگاه اروین پانوفسکی،ششمین کنفرانس بین المللی مطالعات مدیریت، فرهنگ و هنر،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات هفتمین کنفرانس بین المللی مطالعات مدیریت، فرهنگ و هنر31 شهریور 1404 · تهران