بررسی تاثیر بهبود حمل و نقل عمومی شهری بر سطح شهرگرایی (نمونه موردی : مترو شیراز)

چکیده مقاله

حمل و نقل عمومی شهری یکی از آوردگاه های اجتماعی مهم در میان عرصه های عمومی شهری است آنچه که در این تحقیق در مورد تبیین مفهوم شهرگرایی و شاخص های آن مد نظر قرار گرفته است، آرا و دیدگاه های صاحب نظرانی است که خصوصیات اجتناب ناپذیر و مهمی را در مورد تشکیل پایدار اجتماع انسانی در یک مکان یا شهر برای هر انسان در آن مکان یا شهروند در محیط شهری، به مثابهی سرشت و طبیعت رسوخ شده در آنان تعریف می کنند در این پژوهش با توجه به پیشینه و دیدگاه های صاحب نظران، مولفه های شهرگرایی و گرایش به حمل و نقل عمومی شهری ارائه شده است سپس در تعریف عملیاتی از مولفه ها؛ پرسشنامه ای 384 نفری در طول یک هفته در بین نمونه آماری که به کمک فرمول کوکران بدست آمده است؛ توزیع گردید پس از تحلیل و بررسی داده ها به کمک روش همبستگی پیرسون به این نتیجه رسیده شد که رابطه ی معناداری بین برخی مولفه های شهرگرایی و عوامل تسهیل پذیرش همگانی حمل و نقل عمومی شهری در شیراز وجود دارد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سمایه زینال زاده

گروه معماری، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران

محسن خسروی

دانشجوی کارشناسی ارشد، مهندسی شهرسازی گرایش برنامه ریزی شهری، دانشگاه آموزش عالی آپادانا شیراز

مهناز طالبی

گروه معماری، واحد اردبیل، دانشگاه آزاد اسلامی، اردبیل، ایران

محمدرضا رضایی

استادیار گروه مهندسی شهرسازی، دانشگاه آموزش عالی آپادانا شیراز

عبدالرضا پاکشیر

استادیار گروه مهندسی شهرسازی، دانشگاه شیراز، دانشکده هنر و معماری

�سروی، محسن و رضایی، محمدرضا و پاکشیر، عبدالرضا،1398،بررسی تاثیر بهبود حمل و نقل عمومی شهری بر سطح شهرگرایی (نمونه موردی : مترو شیراز)،دومین کنفرانس ملی عمران و معماری در مدیریت شهری قرن ۲۱،تبریز

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس ملی عمران و معماری در مدیریت شهری قرن ۲۱30 خرداد 1398 · تبریز