اثربخشی روان درمانی انگیزشی بر سازگاری اجتماعی دختران بی سرپرست

چکیده مقاله

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روان درمانی انگیزشی بر سازگاری اجتماعی دختران بی سرپرست صورت گرفت روش پژوهش شبه آزمایشی و در قالب پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه انجام شد جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دختران بی سرپرست تحت پوشش بهزیستی مشهد در بهار 1399 بود به منظور انتخاب نمونه از روش نمونه گیری هدفمند استفاده شد بدین ترتیب از بین کسانی که داوطلب بودند 60 نفر و معیارهای ورود به پژوهش را داشتند 47 نفر به صورت تصادفی 30 نفر انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش 15 نفر و گواه 15 نفر جایگزین شدند روان درمانی انگیزشی به مدت 8 جلسه هر هفته یک جلسه به مدت 90 دقیقه روی گروه آزمایش اجرا شد، در حالیکه گروه گواه هیچ گونه مداخله ای دریافت نکردند ابزار پژوهش پرسشنامه سازگاری اجتماعی بود که اعضای هر دو گروه در مرحله پیش آزمون و پس آزمون، آن را تکمیل کردند نتایج بدست آمده از تحلیل کواریانس نشان داد، روان درمانی انگیزشی به طور معناداری p

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

فرزانه مومنی

دانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره خانواده، دانشگاه آزاد اسلامی قاینات، قاینات، ایران

مرتضی خسروی

دانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره خانواده، دانشگاه آزاد اسلامی قاین، قاین، ایران

حسین صاحبدل

گروه مشاوره واحد قاینات، دانشگاه آزاد اسلامی، قاینات، ایران

�سروی، مرتضی و صاحبدل، حسین،1399،اثربخشی روان درمانی انگیزشی بر سازگاری اجتماعی دختران بی سرپرست،سومین کنگره بین المللی تحقیقات بین رشته ای در علوم انسانی اسلامی، فقه، حقوق و روانشناسی،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سومین کنگره بین المللی تحقیقات بین رشته ای در علوم انسانی اسلامی، فقه، حقوق و روانشناسی29 دی 1399 · تهران