اثربخشی طرحواره درمانی بر افزایش رضایت زناشویی و همدلی عاطفی در زنان متاهل

چکیده مقاله

پژوهش حاضر با هدف بررسی تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر رضایت زناشویی و همدلی عاطفی انجام شد روش پژوهش حاضر از نوع شبه آزمایشی و با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود نمونه پژوهش شامل 30 نفر از زنان متاهل که در دو گروه آزمایش و کنترل هر گروه 15 نفر گمارده شدند گروه آزمایش به مدت 8 جلسه 90 دقیقه ای تحت مداخلات طرحواره درمانی قرار گرفت و گروه کنترل مداخله ای را دریافت نکرد برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های رضایت زناشویی انریچ و همدلی عاطفی دیویس استفاده شده و برای آژمون فرضیه های پژوهش از آزمون تحلیل کواریانس استفاده شد با توجه به نتایج بدست آمده، میزان F=2250/753 در متغیر رضایت زناشویی و میزان F=758/413 در متغیر عمدلی عاطفی، می توان اینگونه بیان کرد که میان گروه آزمایش و کنترل در پس آزمون تغییرات معناداری مشاهده می شود بر مبنای نتایج می توان نتیجه گرفت که طرحواره درمانی موجب افزایش رضایت زناشویی و همدلی عاطفی شده و استفاده از این روش برای افزایش متغیرهای فوق سودمند به نظر می رسد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

الهام شریف نیا

دانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره خانواده، دانشگاه آزاد اسلامی قاین، قاین، ایران

شیوا پارسامنش

دانشگاه پیام نور تهران واحد پاکدشت

حسین صاحبدل

گروه مشاوره واحد قاینات، دانشگاه آزاد اسلامی، قاینات، ایران

امین رفیعی پور

دانشگاه پیام نور

پارسامنش، شیوا و رفیعی پور، امین،1399،اثربخشی طرحواره درمانی بر افزایش رضایت زناشویی و همدلی عاطفی در زنان متاهل،سومین کنگره بین المللی تحقیقات بین رشته ای در علوم انسانی اسلامی، فقه، حقوق و روانشناسی،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سومین کنگره بین المللی تحقیقات بین رشته ای در علوم انسانی اسلامی، فقه، حقوق و روانشناسی29 دی 1399 · تهران