اثربخشی آموزش خودشفقت ورزی بر تاب آوری زنان خشونت دیده خانگی

چکیده مقاله

هدف این پژوهش تعیین اثر بخشی آموزش خود شفقت ورزی بر تاب آوری زنان خشونت دیده خانگی بود این پژوهش نیمه آزمایشی و از نوع پیش آزمون پس آزمون با گروه آزمایش و کنترل بود جامعه آماری این پژوهش تمامی زنان خشونت دیده خانگی شهرستان سمنان در نیمه دوم سال ۱۴۰۳ بود نمونه این پژوهش شامل تعداد ۲۸ زن خشونت دیده خانگی شهرستان سمنان در نیمه دوم سال ۱۴۰۳ بود که به شیوه در دسترس نمونه گیری و انتخاب شدند و در دو گروه ۱۴ نفری آزمایش و کنترل جایگزین شدند ابزار جمع آوری داده ها شامل مقیاس تاب آوری کانر و داویدسون ۲۰۰۳ بود همچنین از مقیاس خشونت خانگی سازمان بهداشت جهانی هم جهت تشخیص خشونت خانگی استفاده شد مداخله شامل پروتکل شش جلسه ای برای آموزش خودشفقتی، براساس مقاله کاراکاسیدو و استالیکاس ۲۰۱۷ بود دادهها با تحلیل چند متغیری و با نرم افزار ۲۴ SPSS تحلیل شد نتایج توصیفی نشان داد زنان خشونت دیده خانگی تاب آوری پایین تری را تجربه میکنند یافته های استنباطی نشان داد آموزش خود شفقتی به طور معناداری باعث افزایش تاب آوری زنان خشونت دیده خانگی می شود با توجه به نتایج به دست آمده آموزش خود شفقت ورزی برای زنان خشونت دیده خانگی یک مداخله موثر محسوب می شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

فاطمه محمودی

گروه روانشناسی بالینی واحد ،سمنان دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران

شهاب مرادی

گروه روانشناسی، واحد سمنان دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران

محمودی، فاطمه و مرادی، شهاب،1404،اثربخشی آموزش خودشفقت ورزی بر تاب آوری زنان خشونت دیده خانگی،یازدهمین کنگره بین المللی تحقیقات بین رشته ای در علوم انسانی اسلامی، فقه، حقوق و روانشناسی،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات یازدهمین کنگره بین المللی تحقیقات بین رشته ای در علوم انسانی اسلامی، فقه، حقوق و روانشناسی30 مرداد 1404 · تهران