تعهد به نفع شخص ثالث در حقوق ایران و آلمان

چکیده مقاله

اصل شخصی بودن قراردادها یکی از اصول حاکم بر عقود است؛ که هم در حقوق اروپا و هم در نظام حقوقیمدرن پذیرفته شده است منظور از اصل شخصی بودن قراردادها آنست که در قرارداد، تنها طرفین از آن منتفعخواهند بود همچنین در دادگاه، فقط طرفین میتوانند طرح دعوی نمایند و هیچکس خارج از عقد، تعهد ومسئولیتی نسبت به قرارداد نخواهد داشت از سویی دیگر، نهادهایی پیش بینی شده است که به اشخاص ثالث،یعنی شخص یا اشخاصی غیر از طرفین و قائم مقام قانونی آنها، امکان برخورداری از روابط حقوقی دیگران رامیدهد قانون مدنی ایران در مواد ۱۹۶، ۷۶۸ و ۷۶۹ به مسئله مطروحه پرداخته است و مواد ۳۲۸، ۳۳۰ و ۳۳۱ قانون مدنی آلمان هم به تعهد به نفع شخص ثالث اشاره کردهاند در پژوهش حاضر مسئله فوق الذکر در حقوقایران و آلمان مورد بررسی قیاسی قرار گرفت؛ مصادیق تعهد به نفع ثالث در حقوق ایران و آلمان نظیر بیمه،وقف، صلح، حواله، حمل و نقل افراد توسط آژانس های مسافرتی و حمل کالا بصورت پست هوایی و زمینی،بررسی گردید و در خصوص حق ایجاد شده برای شخص ثالث، مطالبی بیان شد