چکیده مقاله
بازی عمده ترین شکل فعالیت کودک و مناسب ترین آن برای بروز و رشد استعداد و خلاقیت او به شمار می رود بازی نقش بزرگی در زندگی و رشد کودک دارد ضمن بازی بسیاری از خصوصیات مثبت در او پرورش می یابد آغاز رشد آفرینندگی و خلاقیت در کودکان، در سنین آمادگی و پیش از دبستان است در این سن، فعالیت کودک نسبت به دوران خردسالی تغییر می یابد و روابط جدیدی میان تفکر و عمل وی پدید می آید و احساس نشاط و سرزندگی بعد از بازی می تواند راهگشای حل بسیاری از مشکلات باشد بازی با گشودن مسیری نو در یادگیری می تواند نقش بارزی در بهبود زندگی ایفا کند و در کمک به معلمان برای مدیریت بهتر کلاس، راندمان آموزشی را نیز افزایش دهد بازی در رشد آفرینندگی نقش فعالی دارد و موجب حرکت و به کارگیری ذهن در کسب تجربه و حل مساله می شود برانگیختن ذوق و علاقه شاگرد به وسیله بازی، تفکر همگرا را در ذهن سبب می شود لذا الزم است مربیان تربیتی با فراهم کردن امکانات و ابزارهای مناسب آموزشی پرورشی، برای غنی سازی ابعاد فکری و شکوفایی استعدادهای شاگردان گام بردارند اخذ نتایج تربیتی مطلوب از بازی، به میزان زیادی به کار دانی مربی و آموزگار، آشنایی او با خصوصیات سنی و ویژگی های خردسالان، رهبری صحیح و مطابق با اصول بازی های گوناگون وابسته است پژوهش حاضر از نوع رویکرد، کیفی می باشد روش پژوهش تحقیق حاضر از نوع توصیفی تحلیلی و نحوه گرداوری اطلاعات نیز با استناد به کتب، مقالات، پایان نامه ها و سایت های اینترنتی مرتبط می باشد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�فروز، محبوبه و فرج اللهی، لیلی و ویسی، عاطفه،1403،بررسی جایگاه بازی های آموزشی در بهبود فرایند یادگیری دانش آموزان،نهمین کنفرانس بین المللی حقوق، روانشناسی، علوم تربیتی و رفتاری،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات نهمین کنفرانس بین المللی حقوق، روانشناسی، علوم تربیتی و رفتاری30 بهمن 1403 · تهران