چکیده مقاله
در میان اهل سنت مشهور آن است که استحسان در میان حنفیها و حنابله حجت است و شافعی به شدت با آن مخالف است استحسان آن حالت درونی است که در مجتهد منقدح می شود و او را یارای ابراز آن نیست و موجب عدول از یک دلیل به دلیل دیگر می شود البته حنفیها خود بر این امر اذعان دارند که این عدول نباید از روی شهوات و هوای نفس باشد دلایلی چون آیات پیروی از «احسن»، حدیثی نبوی، اجماع و دلیلی عقلی برای حجیت استحسان ذکر شده است که همه ی این دلایل توسط بزرگانی چون میرزای قمی و غزالی رد شده است در میان امامیه استحسانی که به دلیلی شرعی تکیه کرده باشد و عدول از دلیل به دلیل دیگر باشد، حجت است و هر آینه اگر تکیه گاه استحسان قاعده ملازمه و حسن و قبح عقلی باشد، هیچ شکی در حجیت آن نیست
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�هار دوست، امیرحسین،1404،اعتبارسنجی حجیت استحسان،دهمین کنفرانس بین المللی حقوق، روانشناسی، علوم تربیتی و رفتاری،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات دهمین کنفرانس بین المللی حقوق، روانشناسی، علوم تربیتی و رفتاری31 تیر 1404 · تهران