بررسی محدودیتهای قانونی آزادی بیان در مطبوعات ایران با تاکید بر نظم عمومی و اخلاق حسنه

چکیده مقاله

آزادی بیان به عنوان یکی از ارکان بنیادین حقوق بشر همواره مورد تاکید اسناد بین المللی و نظام های حقوقی بوده است در نظام حقوقی ایران نیز، اصل ۲۴ قانون اساسی آزادی مطبوعات را به رسمیت شناخته اما آن را مقید به رعایت «مبانی اسلام و مصالح عمومی کرده است در قوانین عادی همچون قانون مطبوعات و قانون مجازات اسلامی، محدودیتهایی ناظر به توهین نشر اکاذیب افشای اسرار و نقد مضر به منافع ملی وضع شده اند این مقاله با رویکرد توصیفی تحلیلی به بررسی سازوکارهای قانونی تحدید آزادی بیان در مطبوعات ایران می پردازد و تلاش دارد نسبت آنها را با مفاهیم نظم عمومی و اخلاق حسنه تبیین کند همچنین با ارجاع به اسناد بین المللی مانند میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی سازگاری این محدودیتها با معیارهای بین المللی حقوق بشر مورد تحلیل قرار میگیرد یافته ها نشان میدهد که بسیاری از محدودیت های مذکور، به دلیل کلی گویی و قابلیت تفسیر موسع زمینه را برای محدودسازی ناموجه آزادی مطبوعات فراهم میسازند و از این حیث، با معیارهای شفافیت و ضرورت مندرج در حقوق بشر بین الملل در تعارضاند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

صفر علی احمدی رنانی

کاردانی حقوق ثبتی دانشگاه علمی کاربردی اصفهان، کارشناس حقوقی شهرداری کلیشاد و سودرجان

سیروس واعظی استمال

دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق عمومی دانشگاه آزاد واحد تبریز

واعظی استمال، سیروس،1404،بررسی محدودیتهای قانونی آزادی بیان در مطبوعات ایران با تاکید بر نظم عمومی و اخلاق حسنه،دهمین کنفرانس بین المللی حقوق، روانشناسی، علوم تربیتی و رفتاری،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دهمین کنفرانس بین المللی حقوق، روانشناسی، علوم تربیتی و رفتاری31 تیر 1404 · تهران