بررسی پایداری سازه های فضاکار با تاکید بر فروجهش عضوی و گرهی

چکیده مقاله

سازه های فضاکار در حقیقت از قدیمی ترین ساختار های انتقال نیرو به دست بشر اند چنانچه انسان های نخستین برای برپاداشتن چادرهایشان از این ساختار اشتفاده می کردند به صورت کلی به سازه ای که اصولا رفتار سه بعدی داشته باشد، به طوریکه به هیچ ترتیبی نتوان رفتار کلی آن را با استفاده از یک یا چند مجموعه مستقل دوبعدی تقریب زد ، سازه فضاکار میتوان نامید با این تعریف طیف وسیعی از سازه ها یعنی حتی برخی از قوس ها و گنبدهای آجری گذشته نیز جزو سازه های فضاکار محسوب می شوند، اما در اینجا منظور سازه های سه بعدی خاص هستند که معمولا دارای اعضای مستقیم با اتصالات صلب یا مفصلی می باشند کلاً هر خرپایی که در تمام جهات پراکنده باشد را سازه فضاکار یا همان Space Frame گویند هندسه این سازه ها عموما از هندسه چندوجهی های افلاطونی به صورت منظم طرح گیری میشوند بیشترین کاربرد سازه های فضاکار در پوشش سازه هایی با دهانه های بزرگ است در این مقاله سعی در بررسی ناپایداری به عنوان یکی از اصلیترین عوامل تعیین بار بحرانی سازه و طراحی آن برروی سازه بپردازیم، تاکید این مقاله بیشتر بر روی ناپایداری به دلیلفروجهش عضوی یا گرهی میباشد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

محمد سرمست یزدی

دانشجوی کارشناسی ارشد سازه ، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی واحد یزد، ایران

محمدعلی دشتی رحمت آبادی

استاد یار گروه مهندسی عمران، واحد یزد، دانشگاه آزاد اسلامی واحد یزد، ایران

�رمست یزدی، محمد و دشتی رحمت آبادی، محمدعلی،1395،بررسی پایداری سازه های فضاکار با تاکید بر فروجهش عضوی و گرهی،دومین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و توسعه شهری،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و توسعه شهریبابل