چکیده مقاله
انقلاب صنعتی تغییرات بسیار زیادی، بر پیکره شهر ها تحمیل کرد، این تغییرات همراه با غلبه تفکر مدرنیستی، باعث کنار گذاشتن و بی توجهی به مظاهرسنتی شهرها شد نتیجه این تفکر رها کردن بافت و محله های مرکزی شهرها که به نوعی شناسنامه شهرها به حساب می آیند، بوده است از نیمه دوم قرن بیستم رویکردهای مختلفی برای سامان دهی وضعیت شهرها و محله هادردستورکار قرارگرفت دهه 1950 رویکرد بازسازی،1960 باززنده سازی، 1970نوسازی، 1980 تجدید حیات، 1990 بازآفزینی و 2000 نوزایی شهری ، با نگاه به این رویکردها سیر تکامل آنها را میتوان درک کرد،این که دید از توجه صرف به کالبد به عرصه تاکید بر ملاحظات اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و هنری متحول شده است با ورود به قرن بیست و یکم آخرین رویکرد در برخورد با بافت های ناکارآمد به نام نوزایی شهری مطرح شد که علاوه بر توجه به ابعاد مختلف کالبدی،ابعاد اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی وجه غالب آن به شمار می رفت به طوری که تا حد زیادی بر حفظ و احیای میراث شهری و فرهنگی و تبدیل آن به ثروت استوار بود در این نوشتار پس از بررسی ادبیات مربوط به نوزایی شهری که شامل تاریخچه، مفهوم، ویژگی ها و اصول این رویکرد است ، کشور ژاپن در ابعاد مختلف اقتصادی، اجتماعی، اشتغال و جمعیتی و همچنین نظام برنامه ریزی این کشور مورد بررسی قرار گرفته است و بعد از آن منطقه اتماچی Otemachi در شهر توکیو ژاپن به عنوان نمونه ی اجرا شده رویکرد نوزایی شهری انتخاب گردیده و معرفی شده است
کلیدواژهها
نویسندگان
ساناز سعیدی منفرد
استادیار گروه شهرسازی،واحد مشهد،دانشگاه آزاد اسلامی
منا داروگر
دانشجو کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی مشهد
سمانه صفری
دانشجو کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی مشهد
مریم قاسمی
دانشجو کارشناسی ارشد دانشگاه آزاد اسلامی مشهد
شیوه ارجاع
�عیدی منفرد، ساناز و داروگر، منا و صفری، سمانه و قاسمی، مریم،1397،روند نوزایی شهری در شهر توکیو اتماچی (Otemachi)،پنجمین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و توسعه شهری،بابل
ارائهشده در
کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و توسعه شهری31 خرداد 1405 · بابل