چکیده مقاله
حق والدین بر تربیت کودک، از حقوق به رسمیت شناخته شده در فقه امامیه و نظام حقوقی ایران است گستره ی اعمال این حق نیز مانند بسیاری از حقوق انسانی مطلق نبوده و محدودیت هایی قانونی بر آن وارد می شود در بند ت ماده ۱۵۸ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲، یکی از علل موجهه ی جرم، اقدامات تربیتی والدین در تنبیه اولاد در حدود متعارف دانسته شده است چهار قیدی که روایات مختلف بر تادیب والدین بار می کنند، عبارت اند از: محدود بودن تادیب بدنی به سن هفت یا هشت و یا ده سال، محدود بودن تنبیه بدنی به استنکاف از بجا آوردن نماز، منجر نشدن تادیب به آسیب بدنی و نهایتا در حال عصبانیت نبودن تادیب استفتائات جدید درخصوص تادیب متعارف حاکی از تعدد و تکثر نظرات فقهای معاصر است، لکن یک اصل قوی و مشترک در تمامی این فتاوی وجود دارد و آن این که بهترین راه تربیت کودک، همان تربیت با مهربانی است رویه قضایی در خصوص تادیب متعارف اطفال توسط والدین به قصد اصلاح و تربیت صحیح، اتفاق نظر ندارد، لکن آنچه مسلم است این است که رویه غالب، حبس اطفال، سیلی زدن منجر به تغییر رنگ پوست، ایراد ضرب وجرح عمدی و تادیب و تنبیه بدنی را تادیب متعارف ندانسته و از شمول ماده ۱۵۸ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ خارج می داند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
معرفی شلحه، عبدالحسین و زارعی، منوچهر،1403،تحلیل حقوقی – جرم شناختی واژه متعارف در اقدامات تادیبی و تنبیهی والدین،هفتمین کنفرانس بین المللی مطالعات نوین در علوم انسانی، علوم تربیتی، حقوق و مطالعات اجتماع�
ارائهشده در
مجموعه مقالات هفتمین کنفرانس بین المللی مطالعات نوین در علوم انسانی، علوم تربیتی، حقوق و مطالعات اجتماعی25 اسفند 1403