چکیده مقاله
زمینه و هدف: بافت های فرسوده شهری به دلیل فرسودگی کالبدی و کاهش ارزش اقتصادی، به باری بر دوش مدیریت شهری تبدیل شده اند روش های سنتی بازسازی با تمرکز بر صرف بودجه های دولتی، کارایی لازم را برای توسعه پایدار ندارند این پژوهش با هدف ارائه الگویی نوین، از مفهوم «معماری بازگشتی» برای تبدیل بافت های مرده به کانون های اقتصادی استفاده می کند روش شناسی: این پژوهش با استفاده از روش توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از مدل «تحلیل کالبدی اقتصادی» Morpho Economic Analysis ، به بررسی پیوند میان فرم معماری و جریان های درآمدی می پردازد در این مدل، عناصر معماری مانند نما، پشت بام و فضاهای مرزی از حالت صرفا زیبایی شناختی خارج شده و به عنوان «دارایی های مولد» تعریف می شوند یافته ها: یافته های اولیه نشان می دهد که طراحی مبتنی بر «فضاهای چندمنظوره» و «نماهای فعال»، می تواند ظرفیت تولید درآمد را در بافت های فرسوده تا ۴۰٪ افزایش دهد این مدل به شهرداری اجازه می دهد به جای اخذ عوارض تک بعدی، از طریق مدیریت حقوق بهره برداری از فضاهای طراحی شده مانند Roofscape و Active Facades ، جریان های درآمدی خودگردان ایجاد کند نتیجه گیری: معماری بازگشتی با تمرکز بر «اقتصاد مکان»، راهکاری است که در آن طراحی معماری نه تنها به بهبود کیفیت زیست محیطی کمک می کند، بلکه از طریق ایجاد ارزش افزوده در بافت، بنیان مالی لازم برای بازآفرینی شهری را فراهم می آورد
کلیدواژه‌ها
نویسندگان
ابوالقاسم حسینی کریم آبادی
مهندسی معماری دانشگاه آزاد سیرجان
شیوه ارجاع
�سینی کریم آبادی، ابوالقاسم،1404،ارائه الگوی طراحی معماری بازگشتی (Regenerative Architecture) با رویکرد اقتصاد مکان محور جهت بازآفرینی بافت های فرسوده و تامین مالی خودگردان شهرداری،بیست و نهمین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و شهرسازی،شیروان
ارائه‌شده در
مجموعه مقالات بیست و نهمین کنفرانس ملی مهندسی برق ،کامپیوتر و مکانیک28 بهمن 1404 · شیروان