ارزیابی عدالت فضایی در توزیع خدمات و زیرساخت های زیست محیطی در مناطق شهری

چکیده مقاله

عدالت فضایی در توزیع خدمات و زیرساخت های زیست محیطی شهری—از جمله فضای سبز و زیرساخت سبز آبی، کیفیت هوا، مدیریت رواناب و کاهش مخاطرات محیطی—به عنوان یکی از مولفه های کلیدی پایداری و تاب آوری شهری، با سلامت عمومی، کیفیت زندگی و کاهش نابرابری های اجتماعی پیوندی مستقیم دارد با وجود رشد سریع پژوهش ها در این حوزه، ناهمگونی در تعاریف عدالت، تنوع سنجه ها و تفاوت رویکردهای تحلیلی موجب شده است نتایج مطالعات در شهرها و مقیاس های مختلف به سختی قابل مقایسه و برای سیاست گذاری به طور کامل قابل ترجمه باشد هدف این مقاله، ارائه مروری نظام مند انتقادی بر چارچوب های نظری، داده ها، شاخص ها و روش های ارزیابی عدالت فضایی در توزیع منافع و بارهای زیست محیطی در مناطق شهری است بدین منظور، ادبیات موجود از منظر ابعاد عدالت توزیعی، رویه ای و شناسایی ، مفهوم سازی دسترسی نزدیکی، دسترسی پذیری شبکه ای، ظرفیت و کیفیت خدمت ، نوع خدمات/بارهای محیطی، و خانواده های روش های سنجش شاخص های نابرابری، تحلیل های GIS و دسترسی، آمار و اقتصادسنجی فضایی، مدل های چندمعیاره و رویکردهای داده محور طبقه بندی و مقایسه می شود جمع بندی نشان می دهد گرایش غالب پژوهش ها به سنجه های توزیعی و دسترسی مکانی است، درحالی که کیفیت خدمات، پویایی های زمانی، اثر مقیاس و MAUP، و سازوکارهای حکمرانی و مشارکت کمتر به صورت یکپارچه مدل سازی شده اند مقاله با شناسایی شکاف های نظری و روش شناختی، یک چارچوب تلفیقی برای سنجش عدالت مبتنی بر «نیاز/آسیب پذیری، دسترسی شبکه ای، کیفیت خدمت، مواجهه با بارهای محیطی و عدالت رویه ای» پیشنهاد می کند یافته های این مرور می تواند به استانداردسازی سنجش ها، هدف گذاری مکانی مداخلات، و طراحی سیاست های عدالت محور در برنامه ریزی شهری و مدیریت محیط زیست کمک کند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سجاد آقاجانی شهرستانی

sajadaghajani۰۴@gmail com

�قاجانی شهرستانی، سجاد،1404،ارزیابی عدالت فضایی در توزیع خدمات و زیرساخت های زیست محیطی در مناطق شهری،بیست و نهمین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و شهرسازی،شیروان

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیست و نهمین کنفرانس ملی مهندسی برق ،کامپیوتر و مکانیک28 بهمن 1404 · شیروان