چکیده مقاله
کمیسیون ماده ۱۰۰ قانون شهرداری ها به عنوان یکی از ابزارهای اصلی کنترل و ساماندهی ساخت وساز شهری، نقشی تعیین کننده در حفظ نظم کالبدی و اجرای مقررات شهرسازی ایفا می کند، اما تجربه عملی شهرهای ایران نشان می دهد که این نهاد با وجود جایگاه قانونی، در تحقق اهداف خود با محدودیت ها و نارسایی های جدی روبه روست در بسیاری از موارد، فرآیند رسیدگی به تخلفات ساختمانی در این کمیسیون ها با تاخیر، ابهام و ناهماهنگی همراه است و همین امر موجب شده تصمیمات اتخاذشده از انسجام و اثرگذاری لازم برخوردار نباشند این پژوهش با تمرکز بر واکاوی مسائل اجرایی و عملکردی کمیسیون ماده ۱۰۰، تلاش می کند ریشه های ناکارآمدی آن را در ابعاد حقوقی، مدیریتی و نهادی مورد بررسی قرار دهد روش تحقیق مبتنی بر تحلیل اسناد قانونی، بررسی رویه های عملی و گفت وگو با متخصصان حوزه شهرسازی و حقوق شهری است نتایج بررسی ها حاکی از آن است که نبود معیارهای شفاف در صدور آرا، تفاوت چشمگیر در نحوه برخورد با تخلفات مشابه، ضعف ضمانت اجرایی احکام و غلبه نگاه درآمدی بر رویکرد نظارتی، از مهم ترین عوامل تضعیف کارکرد این کمیسیون به شمار می رود افزون بر این، تمرکز تصمیم گیری، تاثیرپذیری از فشارهای بیرونی، محدودیت دانش تخصصی برخی اعضا و فقدان سامانه های یکپارچه اطلاعاتی، موجب کاهش بازدارندگی و افزایش نارضایتی عمومی شده است در مجموع، یافته ها نشان می دهد که اصلاح عملکرد کمیسیون ماده ۱۰۰ مستلزم بازطراحی فرآیند رسیدگی، تقویت شفافیت، بهره گیری از ابزارهای هوشمند نظارتی و ارتقای توان تخصصی اعضاست تا این نهاد بتواند از یک سازوکار واکنشی و موردی، به ابزاری کارآمد در مدیریت پیشگیرانه تخلفات ساختمانی و تحقق حکمرانی مطلوب شهری تبدیل شود
کلیدواژه‌ها
نویسندگان
معصومه قربانعلی
وابستگی سازمانی نویسنده: کارمند شهرداری کارشناس شهرسازی ،اصناف و ماده صد،احمد آباد مستوفی،تهران،ایران
شیوه ارجاع
قربانعلی، معصومه،1404،بررسی انتقادی ناکارآمدی های نهادی و عملیاتی کمیسیون ماده ۱۰۰ در نظام کنترل ساخت وساز شهری،بیست و نهمین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و شهرسازی،شیروان
ارائه‌شده در
مجموعه مقالات بیست و نهمین کنفرانس ملی مهندسی برق ،کامپیوتر و مکانیک28 بهمن 1404 · شیروان