راهکارهای طراحی شبکه زیرساخت های شهری با رویکرد عدالت فضایی و اجتماعی(مطالعه موردی شهر شیراز)

چکیده مقاله

تحقق عدالت فضایی و اجتماعی در طراحی زیرساخت های شهری، به عنوان یکی از اساسی ترین اهداف توسعه پایدار شهری، مستلزم درک عمیق از نابرابری های مکانی و توزیع عادلانه خدمات و امکانات است در این پژوهش، با تمرکز بر کلان شهر شیراز، تلاش شده است تا ضمن شناسایی وضعیت موجود شبکه زیرساخت های شهری، راهکارهایی برای بهبود توزیع فضایی و ارتقای عدالت اجتماعی ارائه شود روش تحقیق ترکیبی از تحلیل مکانی با استفاده از سامانه اطلاعات جغرافیایی GIS ، داده های آماری ثانویه و مطالعات میدانی بوده است ابتدا شاخص های اصلی زیرساختی شامل دسترسی به شبکه حمل ونقل عمومی، تاسیسات شهری، خدمات درمانی و آموزشی، و توزیع منابع زیربنایی استخراج و در نقشه های تحلیلی نمایش داده شد سپس با استفاده از شاخص های عدالت فضایی نظیر ضریب جینی فضایی، نواحی دارای کم برخورداری شناسایی شدند یافته ها نشان می دهد که در برخی مناطق شرقی و جنوبی شیراز، به ویژه نواحی پیرامونی، شکاف قابل توجهی در دسترسی به خدمات و زیرساخت ها وجود دارد این وضعیت موجب تقویت چرخه فقر فضایی و کاهش فرصت های برابر اجتماعی می شود بر این اساس، راهکارهایی همچون بازنگری در سیاست های مکان یابی خدمات عمومی، تمرکززدایی از هسته مرکزی شهر، استفاده از مدل های مشارکتی در برنامه ریزی و اولویت بخشی به پروژه های زیرساختی در مناطق کم برخوردار پیشنهاد می شود نتایج پژوهش حاضر می تواند به عنوان مبنایی برای تصمیم گیری در سطوح مختلف مدیریت شهری و تحقق شهری عادلانه تر در شیراز مورد استفاده قرار گیرد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

محمد جاویدی موردی

شهرداری شیراز

بهنام احمدی

شهرداری شیراز

�اویدی موردی، محمد و احمدی، بهنام،1404،راهکارهای طراحی شبکه زیرساخت های شهری با رویکرد عدالت فضایی و اجتماعی(مطالعه موردی شهر شیراز)،نهمین کنفرانس بین المللی عمران، معماری، شهرسازی با رویکرد توسعه زیرساخت های شهر�

ارائه‌شده در

یازدهمین کنفرانس بین المللی عمران، معماری، شهرسازی با رویکرد توسعه زیرساخت های شهری28 شهریور 1405