چکیده مقاله
در سال های اخیر توسعه بی رویه منابع آب سطحی در کشور موجب کاهش چشمگیر جریان های زیست محیطی و تهدید جدی تنوع زیستی اکوسیستم های رودخانه ای شده است از طرفی به دلیل کاهش جریان طبیعی رودخانه و افزایش برداشت های بالادست تعیین جریان پایه برای حفظ کارکردهای زیستی در پایین دست آن ضروری است این مطالعه به بررسی و تعیین نیاز آب زیست محیطی رودخانه بابلرود و سرشاخه های آن با استفاده از روش تنانت یا مونتانا می پردازد روش تنانت برای محاسبه حداقل جریان زیست محیطی بر اساس درصدی از متوسط جریان سالیانه رودخانه مورد استفاده قرار می گیرد در این مطالعه از داده های جریان روزانه سرشاخه های رودخانه بابلرود به دست آمده از ایستگاه های هیدرومتری منطقه استفاده شده است نتایج نشان داد جریان زیست محیطی معادل ۱۰ تا ۲۰ درصد دبی متوسط سالانه رودخانه های مورد مطالعه در ماه های خشک می تواند حداقل شرایط زیست محیطی را در پایین دست حفظ کند همچنین رودخانه هایی مانند سجادرود با دبی بالاتر از اهمیت بیشتری در حفظ پایداری اکولوژیکی منطقه برخوردارند در حالی که رودخانه هایی با دبی کمتر مانند کلارود در برابر کاهش جریان آسیب پذیرتر هستند یافته های این مطالعه می تواند مبنای علمی مناسبی برای مدیریت منابع آب و حفاظت از زیست بوم های رودخانه ای منطقه باشد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�اودیان، حیدر و بابازاده، محمد طاهر و موسوی، سیدمحمد و فرهادزاده، مجتبی و ملکی، پریسا،1405،برآورد حقابه زیست محیطی رودخانه بابلرود و سرشاخه های آن با استفاده از شاخص هیدرولوژیکی تنانت (Tennant)،پانزدهمین کنفرانس بین المللی ایده های راهبردی در معماری، عمران و شهرسازی ایران،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات پانزدهمین کنفرانس بین المللی ایده های راهبردی در معماری، عمران و شهرسازی ایران28 اردیبهشت 1405 · مشهد