بررسی حقوقی احصان مسافر در شرایط اضطرار

چکیده مقاله

بر اساس فقه امامیه و قانون مجازات اسلامی ایران، ارتکاب زنا در شرایطی ممکن است موجب حداقل مجازات و در شرایط دیگری، مستوجب اعمال حداکثر مجازات گردد این مسئله در نظام جزایی اسلام و قوانین کیفری ایران از اهمیت بالایی برخوردار است نظر به اینکه یکی از مصادیق اعمال حداقل مجازات، عدم تحقق احصان مرد یا زن میباشد و بر اساس ماده ۲۲۷ قانون مجازات اسلامی ایران، مسافرت، زوجین را از احصان خارج میکند، این سوال مطرح میشود که سفر به معنی مطلق، میتواند سبب خروج مرتکب زنا از احصان گردد یا وجود شرایط دیگری برای تحقق احصان مسافر لازم است؟ با توجه به بررسی توصیفی تحلیلی دیدگاه های مطروحه در این پژوهش، به نظر میرسد، معیار اساسی برای تحقق احصان مسافر، وجود تمکن عرفی از استمتاع در هر زمانی است که اراده کند از طرف دیگر، ارائه الگوی مسافت شرعی برای تحقق احصان، مغایر با محتوای روایات مشهور است بنابراین تعیین مسافت شرعی بهعنوان ملاک خروج از احصان با معیار تمکن عرفی بهعنوان قول مشهور فقها که به تفصیل مورد بحث و بررسی قرار گرفته است، سازگاری نخواهد داشت

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سالار مرضیه

کارشناسی ارشد حقوق خصوصی دانشگاه آزاد زنجان

مرضیه، سالار،1402،بررسی حقوقی احصان مسافر در شرایط اضطرار،شانزدهمین کنفرانس بین المللی حقوق و علوم قضای�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات شانزدهمین کنفرانس بین المللی حقوق و علوم قضایی1 دی 1402