چکیده مقاله
قراردادهای عمرانی و زیرساختی در سطح جهانی نقش مهمی در توسعه اقتصادی و اجتماعی کشورها دارند انتخاب مدل قراردادی مناسب می تواند بر کیفیت اجرا، زمان بندی، تامین مالی و مدیریت ریسک پروژه ها اثر مستقیم بگذارد در میان مدل های مختلف، سه الگوی EPC Engineering, Procurement, Construction ، BOT Build, Operate, Transfer و PPP Public Private Partnership بیشترین کاربرد را در پروژه های بین المللی داشته اند این مقاله با هدف مقایسه تطبیقی این سه مدل، ابتدا ویژگی ها، مزایا و معایب هر یک را بررسی می کند سپس با تحلیل معیارهای کلیدی شامل مدیریت ریسک، ساختار تامین مالی، کیفیت اجرا، زمان بندی و انتقال مالکیت، تفاوت های بنیادین آن ها روشن می شود برای تقویت بحث، نمونه های بین المللی از پروژه های بزرگ در حوزه انرژی، حمل ونقل و زیرساخت های شهری ارائه شده است نتایج نشان می دهد که مدل EPC برای پروژه های صنعتی و انرژی با نیاز به تحویل سریع مناسب تر است، BOT در پروژه های زیرساختی بزرگ با تامین مالی خصوصی کارآمدتر عمل می کند، و PPP بهترین گزینه برای پروژه های پیچیده و سرمایه بر است که نیازمند تقسیم ریسک و مشارکت پایدار میان دولت و بخش خصوصی هستند نوآوری مقاله در ارائه یک چارچوب تحلیلی جامع برای انتخاب مدل قراردادی بر اساس شرایط اقتصادی و نهادی کشورهاست این چارچوب می تواند به سیاست گذاران و مدیران پروژه در کشورهای در حال توسعه کمک کند تا با انتخاب صحیح مدل قراردادی، پروژه های بین المللی را با موفقیت بیشتری اجرا کنند
کلیدواژهها
نویسندگان
فرهاد لجم اورک
۱ دکترای مهندسی منابع آب، کارشناس فنی شهرداری شهرکرد
مجید میراحمدی
۲ کارشناسی ارشد مهندسی عمران مدیریت ساخت
عبدالرحمن میراحمدی سرپیری
۳ کارشناسی ارشد مهندسی عمران خاک و پی
شیوه ارجاع
لجم اورک، فرهاد و میراحمدی، مجید و میراحمدی سرپیری، عبدالرحمن،1404،بررسی نقش قراردادهای EPC،BOT و PPP در تامین مالی و مدیریت ریسک پروژه های بین المللی،بیست و نهمین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و شهرسازی،شیروان
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و نهمین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و شهرسازی28 بهمن 1404 · شیروان