چکیده مقاله
بافت های فرسوده شهری، نه تنها تهدیدی برای ایمنی و تاب آوری کالبدی شهر محسوب می شوند، بلکه کانون آسیب های اجتماعی و اقتصادی نیز هستند مدل های سنتی نوسازی که غالبا رویکردی از بالا به پایین Top Down و صرفا کالبدی داشته اند، در دستیابی به نتایج پایدار و فراگیر ناموفق بوده اند این پژوهش با هدف ارائه چارچوبی سیاستی برای گذار از این مدل ها به سمت رویکردهای مشارکت محور Bottom Up انجام شده است روش تحقیق حاضر توصیفی تحلیلی بوده و مبتنی بر تحلیل اسناد بالادستی، بررسی تجارب بین المللی و مطالعات موردی در بستر ایران است یافته های اصلی نشان می دهند که موانع اصلی در عدم توزیع قدرت تصمیم گیری، فقدان سازوکارهای قانونی برای تعامل موثر با ساکنین، و نادیده گرفتن سرمایه های اجتماعی محلی نهفته است برای دستیابی به نوسازی موفق، نیازمند تغییر پارادایم از نوسازی برای مردم به نوسازی توسط مردم هستیم این امر مستلزم اتخاذ سیاست های حکمرانی مشترک، ایجاد مشوق های مالی هدفمند برای پذیرش طرح، و تقویت ظرفیت های مدیریتی جوامع محلی است نتیجه گیری کلیدی این است که پایداری بازآفرینی شهری تنها از طریق تضمین مالکیت اجتماعی و درونی سازی منافع محلی میسر خواهد بود
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
قاسمی، علی اصغر،1404،سیاست گذاری های نوین برای بهسازی و نوسازی بافت های فرسوده با تاکید بر مشارکت ذی نفعان محلی،بیست و نهمین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و شهرسازی،شیروان
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و نهمین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و شهرسازی28 بهمن 1404 · شیروان