شهرهای دوستدار کودک در ایران: گامی به سوی توسعه پایدار با تاکید بر ایجاد فضای امن شهری

چکیده مقاله

با گسترش شهرنشینی شتابان و غلبه الگوهای توسعه مبتنی بر خودرو و کارکردگرایی، بخش قابل توجهی از نیازهای زیستی، روانی و اجتماعی کودکان در فضاهای شهری معاصر نادیده گرفته شده است؛ در حالی که رویکرد «شهر دوستدار کودک» به عنوان یکی از شاخص های نوین توسعه پایدار، بر ایجاد محیط هایی تاکید دارد که امنیت، دسترسی پذیری، مشارکت اجتماعی و امکان تجربه خلاقانه فضا را برای نسل آینده فراهم سازد این مقاله با تکمیل بحث های پیشین درباره وضعیت شهرهای ایران، به تحلیل چالش های ساختاری موجود از جمله کمبود فضاهای عمومی ایمن، نابرابری در توزیع امکانات محله ای، ضعف طراحی انسان محور، گسست میان نظام برنامه ریزی شهری و نیازهای رشدی کودکان، و فقدان سازوکارهای مشارکت پذیر می پردازد و نشان می دهد که تحقق شهر دوستدار کودک صرفا به ایجاد زمین های بازی محدود نمی شود، بلکه مستلزم بازنگری در سیاست گذاری شهری، اصلاح فرآیندهای طراحی، و تغییر نگرش مدیریت شهری از توسعه کالبدی صرف به ارتقای کیفیت زندگی است در این راستا، با بهره گیری از تجارب جهانی و انطباق آن با زمینه های اجتماعی و فرهنگی ایران، چارچوبی اجرایی شامل راهکارهای کوتاه مدت، میان مدت و بلندمدت پیشنهاد می شود که بر آرام سازی ترافیک، تقویت فضاهای عمومی محله محور، نهادینه سازی ارزیابی اثرات طرح های شهری بر کودکان، و افزایش نقش خانواده ها، مدارس و جامعه محلی در شکل دهی به محیط شهری تاکید دارد یافته های این پژوهش نشان می دهد که حرکت به سوی شهرهای دوستدار کودک نه تنها به بهبود شرایط رشد و یادگیری کودکان می انجامد، بلکه با تقویت سرمایه اجتماعی، افزایش حس تعلق شهری و ارتقای زیست پذیری، زمینه ساز تحقق توسعه پایدار و شکل گیری شهرهایی انسانی تر برای تمامی شهروندان خواهد بود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

ملیسا خزلی

۱ کارشناس معماری و شهرسازی شهرداری رشت

�زلی، ملیسا،1404،شهرهای دوستدار کودک در ایران: گامی به سوی توسعه پایدار با تاکید بر ایجاد فضای امن شهری،بیست و نهمین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و شهرسازی،شیروان

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیست و نهمین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و شهرسازی28 بهمن 1404 · شیروان