چکیده مقاله
در حال حاضر، استفاده های مداوم و منظم از مناطق ساحلی و دریای، نیاز به در نظر گرفتن طیف کاملی از کاربردها و کاربران را ایجاد می کند نه تنها سهم اقتصادی آنها در جوامع به عنوان زیستگاه ها و اکوسیستم ها، بلکه دسترسی گسترده تر نیز باید در فرآیندهای تصمیم گیری و برنامه ریزی مد نظر قرار گیرد این رویکرد به عنوان برنامه ریزی توسعه پایدار گردشگری دریایی و ساحلی شناخته می شود برنامه ریزی فضایی ساحلی و دریایی یک فرآیند علمی و مشارکتی است که برای مدیریت پایدار منابع، فعالیت ها و منافع بین بخش ها و کاربران مختلف ساحلی و دریای استفاده می شود تحول و استفاده از سیستم های ساحلی و دریایی، نیاز به یک رویکرد واحد برای مدیریت و برنامه ریزی را افزایش داده است؛ برنامه ریزی فضایی ساحلی و دریایی به عنوان یکی از این تلاش ها ظهور کرد برنامه ریزی فضایی ساحلی و دریایی صرفا فرآیندی است که به برنامه ریزان کمک می کند تا تصمیمات بهتری در مورد استفاده از سواحل دریایی اتخاذ کنند برنامه ریزی فضایی ساحلی و دریایی، قدرت های تصمیم گیری را با نقشه ها و اطلاعات دقیق در مورد ویژگی های محیطی، جغرافیا و استفاده فعلی دریا آماده می کند کارشناسان، برنامه ریزی فضایی ساحلی و دریایی را به عنوان یک فرآیند جامع، یکپارچه و مبتنی بر اکوسیستم تعریف می کنند که عمدتا از رویکرد تک بخشی و تک منظوره که مشخصه مدیریت دریا و سواحل در گذشته است، فاصله می گیرد در سال های اخیر، تعداد فزاینده ای از دانشمندان، تحلیلگران سیاست و متخصصان علوم و سیاست های دریایی، این رویکرد برنامه ریزی را به عنوان راهی برای حفاظت از منابع دریایی، حل تعارضات استفاده، بهبود هماهنگی و همکاری بین سازمانی و آماده سازی برای استفاده های آینده از دریا ها آماده می کنند
کلیدواژهها
نویسندگان
اسماء ذاکری باغگلانی
دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی آمایش سرزمین دانشگاه هرمزگان
میرمحمد حمزه
کارشناس ارشد جغرافیا گرایش اکوتوریسم دانشگاه هرمزگان
شیوه ارجاع
�اکری باغگلانی، اسماء و حمزه، میرمحمد،1403،نقش برنامه ریزی آمایش سرزمین در توسعه پایدار گردشگری دریایی و ساحلی،دومین کنفرانس بین المللی اقتصاد دریاپایه با رویکرد حکمرانی در گردشگری دریایی و ساحلی،بندرعباس
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی اقتصاد دریاپایه با رویکرد حکمرانی در گردشگری دریایی و ساحلی3 بهمن 1403 · بندرعباس