چکیده مقاله
در این نوشتار، با اتکا به تحلیلی تاریخی، به بررسی اندیشه ها و اصول حاکم بر برنامه ریزی و تعیین ساختار کالبدی فضایی در شهرسازی ایران باستان، از دوره مادها تا ساسانیان، پرداخته ایم در گام نخست، تلاش شده است تا بنیادهایی که در شکل گیری کالبدی شهر نقش اساسی داشته و تاثیر عمیقی بر آن گذاشته اند، شناسایی و مورد واکاوی قرار گیرند در ادامه، به فرم یا سازمان فضایی شهر به عنوان نمود مادی و محصول کالبدی آن اصول و مفاهیم، در روند تحولات تاریخی خود، نگاهی دقیق تر انداخته ایم بدین ترتیب، این مقاله موضوع را در دو سطح، از ظاهر به عمق و از عمق به ظاهر، مورد کندوکاو قرار می دهد؛ زیرا در حوزه معماری و شهرسازی، محتوا و فرم ناظر و متناظر بر یکدیگر عمل کرده و در پیوندی متقابل با هم کنش دارند یافته های این پژوهش، برخلاف برخی تصورات رایج مبنی بر ریشه های وارداتی یا برون زا بودن اندیشه های شهرسازی در ایران، بر این نکته صحه می گذارد که ایران یکی از مهم ترین خاستگاه هایی است که مبانی نظری و عملی شهرسازی در آن پدید آمده و به بالندگی رسیده است آنچه در این میان برجسته است، جوهره پایدار بسیاری از این اصول و قانونمندی هاست که همچنان قابلیت انطباق با نیازها و الزامات عصر حاضر را دارا هستند و می توانند راهگشای حل برخی از چالش های شهرسازی معاصر باشند این رویکرد، در واقع نگرشی فنی و فلسفی است که با مبانی نظری پست مدرنیسم پیوند خورده است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�له دادی، محمود رضا،1404،چشم اندازی به احیای ارزش های کهن در شهرسازی نوین،نهمین کنفرانس بین المللی عمران، معماری، شهرسازی با رویکرد توسعه زیرساخت های شهر�
ارائهشده در
مجموعه مقالات نهمین کنفرانس بین المللی عمران، معماری، شهرسازی با رویکرد توسعه زیرساخت های شهری30 مرداد 1404