چکیده مقاله
در این مقاله اثر تغییر ضخامت لایه فعال در سلول خورشیدی دو لایه با لایه فعال آلی مخلوطی P3HT :PC60BM در حضور و عدم حضور لایه های انتقال حفره و انتقال الکترون بر عملکرد سلول خورشیدی مورد بررسی قرار گرفت P3HT پلی3 هگسیل تیوفن به عنوان ماده دهنده و PC60BM فنیل PC60 بوتریک اسید متیل استر به عنوان ماده پذیرنده استفاده شده است PEDOT:PSS پلی اتیلن دی اکسید تیوفن:پلی استایرن سولفانات به عنوان لایه انتقال حفره و TIO2 به عنوان لایه انتقال الکترون استفاده شده است برای سلول خورشیدی دو لایه در حضور لایه های انتقال الکترون حفره، بازده در ضخامت بهینه 120nm به میزان3 73% بدست آمد در حالیکه در سلول خورشیدی، بدون حضور لایه های انتقال الکترون و حفره در ضخامت 120nm میزان عملکرد سلول 3 48% شبیه سازی شد در ضخامت های بالا افت بازده دیده شد که دلیل اصلی آن کاهش میزان جذب، افزایش باز ترکیب الکترون – حفره و افزایش میزان مقاومت اهمی لایه فعال می باشد برای این منظور از شبیه ساز سیلواکو استفاده کرده ایم در این تحقیق بهینه زاویه تابش نور فرودی به سلول خورشیدی 90 درجه در نظر گرفته شده است
کلیدواژهها
نویسندگان
روح الله قاسمی نافچی
دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشگاه صنعتی مالک اشتر، گروه نانو فیزیک، اصفهان
مهرشاد علیزاده
دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشگاه بوعلی سینا، گروه فیزیک، همدان
زکیه قاسمی نافچی
دانشجوی کارشناسی، دانشگاه یاسوج، گروه شیمی، یاسوج
شیوه ارجاع
قاسمی نافچی، روح الله و علیزاده، مهرشاد و قاسمی نافچی، زکیه،1395،بررسی اثر لایه های بافر بر میزان راندمان سلول خورشیدی دو لایه آلی با لایه فعال P3HT :PC60BM،سومین کنفرانس سراسری نوآوری های اخیر در مهندسی برق و کامپیوتر،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات سومین کنفرانس سراسری نوآوری های اخیر در مهندسی برق و کامپیوتر19 شهریور 1395 · تهران