چکیده مقاله
مدیریت آموزشی مشارکتی یکی از رویکردهای نوین در عرصه تعلیم و تربیت است که بر پایه اصول همفکری، همکاری، اعتماد متقابل و تصمیم گیری جمعی میان اعضای مدرسه شکل می گیرد در این رویکرد، مدیران مدارس نه تنها به عنوان هدایت کنندگان فرآیندهای آموزشی بلکه به عنوان تسهیل گران ارتباط میان تمامی ذی نفعان به ویژه خانواده ها ایفای نقش می کنند از آنجا که خانواده نخستین نهاد اجتماعی در شکل گیری شخصیت و نگرش دانش آموزان است، تعامل موثر میان مدرسه و خانواده می تواند در ارتقای کیفیت آموزشی، پیشرفت تحصیلی، و رشد مهارت های اجتماعی و هیجانی دانش آموزان نقشی اساسی داشته باشد هدف این مقاله مروری، تبیین و تحلیل یافته های پژوهشی مرتبط با تاثیر مدیریت آموزشی مشارکتی بر گسترش تعاملات سازنده میان مدرسه و خانواده است برای این منظور، مجموعه ای از مطالعات داخلی و خارجی مورد بررسی قرار گرفته است که نتایج آنها نشان می دهد اجرای الگوهای مشارکتی در مدیریت مدارس باعث افزایش میزان مشارکت والدین در فعالیت های آموزشی، افزایش احساس تعلق آنان به مدرسه، تقویت اعتماد متقابل، و ارتقای کیفیت ارتباطات دوسویه می شود همچنین، مدیریت مشارکتی موجب می گردد فرآیند تصمیم گیری ها به شکل دموکراتیک تر انجام شود و خانواده ها به عنوان اعضای فعال در سیاست گذاری های تربیتی حضور یابند از دیگر دستاوردهای این نوع مدیریت می توان به افزایش انگیزه معلمان برای همکاری با اولیا، بهبود روحیه جمعی در مدرسه، و ایجاد زمینه های پایدار برای یادگیری مشارکتی اشاره کرد در نهایت، مرور مطالعات نشان می دهد که ارتباط سازنده و نظام مند بین خانواده و مدرسه، نه تنها موجب بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان می شود بلکه عاملی کلیدی در پرورش شهروندانی مسئول، خلاق و اجتماعی است بنابراین، توسعه و نهادینه سازی مدیریت آموزشی مشارکتی می تواند راهبردی موثر در بهبود تعاملات تربیتی و تحقق اهداف آموزش وپرورش نوین محسوب گردد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
محمدی کلبی بکی، الهه و علی پور ینگجه، بتول و گودرزی، زهرا و تبار، پیمان،1403،بررسی تاثیر مدیریت آموزشی مشارکتی بر ارتقای تعاملات مدرسه و خانواده،چهارمین همایش بین المللی علوم سیاسی، مدیریت، اقتصاد و حسابداری،همدان
ارائهشده در
مجموعه مقالات چهارمین همایش بین المللی علوم سیاسی، مدیریت، اقتصاد و حسابداری27 بهمن 1403 · همدان