چکیده مقاله
در این پژوهش به بررسی تاثیرات فرایند تنش زدایی به روش ارتعاشی در کاهش نیروهای ماشینکاری مناطق نزدیک به منطقه آسیب دیده از حرارت بوجود آمده از تنش های پسماند حاصل از جوشکاری سازه های فولادی مورد استفاده در صنایع فولاد کشور مورد بررسی قرار گرفته است به این منظور نمونه هایی از جنس فولاد معمولی St37 2 با ضخامت 10 میلیمتر آماده گردید و پس از لبه سازی توسط فرایند های جوشکاری قوس الکتریکی و حفاظت گاز دی اکسید کربن و گاز آرگون با الکترودهای مختلف جوشکاری شدند و قبل از تنش گیری تحت شرایط کاملا یکسان فرز کاری گردیدند و نیروهای حاصل از ماشین کاری توسط دینامومتر ثبت گردید سپس نمونه ها به صورت ارتعاشی تنش گیری شدند و پس ازآن مجددا با شرایط مشابه حالت قبل از تنش گیری فرز کاری شده و نیروهای حاصل از ماشین کاری ثبت گردید برای ثبت نیروهای ماشینکاری از دینامومتر 4 مولفه ای استفاده گردید و نیروها در امتداد محور های مختصات اندازه گیری گردید برای فرزکاری از حالت فرز کاری موافق استفاده گردید ملاحظه گردید که نیرو های فرزکاری پس از تنش گیری کاهش چشمگیری پیدا می کنند و از طرفی توزیع نیروها پس از تنش گیری متنوع تر می گردد که به نظر می رسد تنش گیری ارتعاشی ساختار قطعه را نیز همگن می نماید به علاوه مشخص گردید روشهای جوشکاری با حفاظت گاز آرگون و دی اکسید کربن بیشترین میزان تنش های پسماند را در قطعات ایجاد می نماید و روش جوشکاری قوس الکتریکی با الکترودبا روکش قلیایی E 7018 کمترین میزان تنش پسماندرا در مقایسه با الکترودهای روپوش سلولزی E 6010 و الکترود با روکش روتیلی E 6013 در قطعه ایجاد می نماید نتیجه گیری کلی از این پژوهش تایید می نماید که تنش گیری به روش ارتعاشی برای سازه هایی که به خاطر ابعاد بزرگ و همچنین سازه هایی که در ساختار آنها از فولادهای آلیاژی و ضد زنگ استفاده گردیده است با توجه به تغییر ساختار آنها در اثر تنش گیری حرارتی می تواند مورد استفاده قرار گیرد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
پورصفر، امین و برقی کار، حامد و امرالهی، عباس و شرقی، احمدرضا،1390،بررسی تاثیر تنش زدایی به روش ارتعاشی بر روی نیروهای ماشینکاری در فولادهای ساختمانی St37-2 مورد استفاده در سازه های فولادی،دوازدهمین کنفرانس ملی مهندسی ساخت و تولید ایران،تهران