چکیده مقاله
هدف این مقاله بهینه سازی فرسایش نسبی ابزار در ماشینکاری قطعه کار تنگستن کاربایدی WC 10%Co بر اساس پارامترهای ورودی فرایند EDM شدت جریان جرقه I زمان روشنی پالس Ti با و بدون ارتعاشات التراسونیک ابزار با استفاده از الگوریتم ژنتیک می باشد در این تحقیق پس از انجام آزمایشات، ابتدا روابط حاکم بر پارامترهای ورودی و خروجی و سپس بهترین مقدار پارامترهای ورودی جهت دست آوردن فرسایش نسبی حداقل، توسط الگوریتم ژنتیک بدست آمده است ارزیابی نتایج این تحقیق نشان می دهد، الگوریتم ژنتیک، انتخاب دقیق و آسان پارامترهای ورودی را میسر می سازد و بهترین سطوح پارامترهای ورودی را جهت دستیابی به فرسایش نسبی مطلوب در ماشینکاری قطعات تنگستن کاربایدی به روش EDM و US/EDM ارائه میدهد و بدین طریق به کاهش فرسایش نسبی ابزار، کاهش زمان و هزینه های ماشینکاری کمک می کند
کلیدواژهها
نویسندگان
Mohammadreza Shabgard
دانشیار دانشکده مهندسی مکانیک، گروه ساخت و تولید، دانشگاه تبریز
گوهر رنجبری
عضو هیئت علمی گروه ساخت و تولید دانشگاه آزاد اسلامی واحد هادی شهر
شیوه ارجاع
�بگرد، محمدرضا و رنجبری، گوهر،1390،بهینه سازی فرسایش نسبی ابزار مسی در ماشینکاری قطعات تنگستن کاربایدی (WC-10%Co) توسط فرایند EDM و US/EDM با استفاده از الگوریتم ژنتیک،دوازدهمین کنفرانس ملی مهندسی ساخت و تولید ایران،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات دوازدهمین کنفرانس ملی مهندسی ساخت و تولید ایران6 دی 1390 · تهران