چکیده مقاله
پایداری اجتماعی در مدارس با توجه به تاثیر آن در امر تربیت و آموزش، بایستی در اولویت های طراحی قرار گیرد هدف این پژوهش ارتقای سطح پایداری اجتماعی در مدارس و مراکز آموزشی می باشد و عامل بازی پذیری به عنوان یکی از اصلی ترین مولفه های افزایش پایداری اجتماعی در فضاهای آموزشی مورد ارزیابی قرار گرفته است پژوهش ما به لحاظ هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی، تحلیلی پیمایشی است در این تحقیق از سه روش برای جمعآوری اطلاعات استفاده شده است: ۱ روش کتابخانه ای۲ روش اسنادی۳ روش میدانی در روش مورد پژوهی دو نمونه مجتمع آموزشی مدرسه مانتیس و مدرسه ای در سنگال مورد ارزیابی قرار گرفته اند و شاخص های پایداری اجتماعی و بازی پذیری فضا در این مجتمع های آموزشی در جداول مربوطه ارائه شده است از این تحقیق نتیجه می شود مواردی که می تواند تامین کننده پایداری اجتماعی در مراکز آموزشی شوند عبارتند از: ۱ نظم اجتماعی ۲ آسایش فیزیکی ۳ هویت اجتماعی ۴ بازی پذیزی فضاها ۵ وجود حس تعلق ۶ وجود عدالت اجتماعی می باشد و در راستای افزایش سطح بازی پذیری فضا بایستی به مواردی از قبیل ایجاد فضایی با کیفیت، قابل نظارت برای والدین یا مسئولین مدرسه با حداکثر سطح فضای سبز با تاکید بر ایجاد حس هویت اشاره کرد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�اه حسینی دهاقانی، محمد و کاراحمدی، مهران و جهانگیری، علی اکبر،1402،تاثیر بازی پذیری فضا در ارتقاء پایداری اجتماعی مراکز آموزشی،ششمین کنفرانس بین المللی ایده های راهبردی در معماری، عمران و شهرسازی ایران،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات ششمین کنفرانس بین المللی ایده های راهبردی در معماری، عمران و شهرسازی ایران5 آبان 1402 · مشهد