پیش بینی عمر خستگی ناحیه اتصال بخش ورودی سرند لرزشی به بدنه اصلی با رویکرد مقاوم سازی

چکیده مقاله

عملکرد سرند لرزشی وابسته به ارتعاشات اجباری هارمونیک است که توسط لرزاننده تولید می شود بارهای چرخه ای ایجاد شده ناشی از ارتعاشات، باعث بروز شکست خستگی در محل اتصال بخش ورودی به بدنه سرند لرزشی می گردد جهت پیش بینی عمر خستگی تحت بارگذاری واقعی و افزایش طول عمر با روش مقاومسازی ، سرند لرزشی توسط نرم افزار اجزاء محدود آباکوس مدل شده تا نقاط دارای بیشترین مقدار تنش شناسایی شود سپس توسط نرم افزار Fe Safe عمر خستگی با معیار اسمیت واتسون تاپر محاسبه گردید نتایج تحلیل نشان داد که تنش بیشینه در اطراف سوراخ پیچ محل اتصال بخش ورودی به سرند لرزشی با مقدار ۵/۵۱ مگاپاسکال قرار دارد که کمترین عمر خستگی توسط معیار اسمیت واتسون تاپر به میزان ۲۴۴ هزار سیکل می باشد در انتها جهت مقاومسازی با افزایش ضخامت پروفیل ورق مورد استفاده در ساخت بخش ورودی به اندازه ۲ میلی متر، تنش بیشینه با کاهش ۶۵% به ۳/۳۳ مگاپاسکال رسید و عمر خستگی متناظر با معیار اسمیت واتسون تاپر با افزایش ۲۶ برابری به ۵/۶ میلیون سیکل رسید

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سلمان یحیایی سنگانی

فارغ التحصیل کارشناسی ارشد، مهندسی مکانیک، دانشگاه بیرجند

سیدیوسف احمدی بروغنی

استاد، مهندسی مکانیک، دانشگاه بیرجند

یحیایی سنگانی، سلمان و احمدی بروغنی، سیدیوسف،1401،پیش بینی عمر خستگی ناحیه اتصال بخش ورودی سرند لرزشی به بدنه اصلی با رویکرد مقاوم سازی،نوزدهمین همایش ملی و هشتمین کنفرانس بین ­المللی مهندسی ساخت و تولید ایران،مشهد

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات نوزدهمین همایش ملی و هشتمین کنفرانس بین ­المللی مهندسی ساخت و تولید ایران18 اسفند 1401 · مشهد