چکیده مقاله
این پژوهش با هدف ارائه چارچوبی نظام مند برای بهبود هماهنگی نهادی در برنامه ریزی و اجرای طرح های توسعه شهری انجام شده است؛ موضوعی که به دلیل پیچیدگی ساختار حکمرانی شهری، تعدد نهادهای تصمیم گیر و تداخل وظایف سازمانی، همواره از چالش های اصلی مدیریت شهری به شمار می آید در این مطالعه، ابتدا با مرور ادبیات نظری مرتبط با توسعه شهری، حکمرانی چندسطحی، و سازوکارهای هماهنگی نهادی، ابعاد و مولفه های موثر بر هماهنگی شناسایی شد سپس با بهره گیری از تلفیق رویکردهای کیفی و تحلیلی، چارچوبی مفهومی شامل سازوکارهای ارتباطی، نظام های اطلاعاتی یکپارچه، ساختارهای مشارکتی تصمیم گیری، ظرفیت سازی نهادی و الزامات قانونی و مقرراتی تدوین گردید این چارچوب با استفاده از تحلیل دیدگاه های خبرگان و بررسی نمونه های کاربردی در طرح های توسعه شهری مورد ارزیابی قرار گرفت نتایج نشان می دهد که ایفای نقش موثرتر نهادهای میانجی، تقویت ارتباطات افقی و عمودی، و ایجاد سازوکارهای رسمی هماهنگی میان سازمان ها می تواند به کاهش تعارضات نهادی، افزایش انسجام تصمیم گیری و ارتقای کارآمدی اجرای طرح ها بینجامد یافته ها همچنین بر ضرورت بازنگری در شیوه های حکمرانی شهری و توجه به رویکردهای مشارکتی و شبکه ای در مدیریت توسعه شهری تاکید می کنند در پایان، ضمن تبیین پیامدهای نظری و کاربردی پژوهش، پیشنهادهایی برای مطالعات آتی ارائه شده است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
پاوندمهر، خدیجه،1404،ارائه چارچوبی برای بهبود هماهنگی نهادی در برنامه ریزی و اجرای طرح های توسعه شهری،سیزدهمین کنفرانس بین المللی ایده های راهبردی در معماری، عمران و شهرسازی ایران،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات سیزدهمین کنفرانس بین المللی ایده های راهبردی در معماری، عمران و شهرسازی ایران25 مرداد 1404 · مشهد