چکیده مقاله
در اتصالات جوش غیر مشابه ترکیب شیمیایی و ریزساختار دو فلزی که به یکدیگر جوش داده می شوند متفاوت است، لذا خواص مکانیکی منظقه جوش، اغلب ضعیف تر از فلزات پایه می باشد ساچمه زنی یکی از روش های کارپلاستیک شدید، برای بهبود خواص مکانیکی مواد به ویژه در اتصالات جوش می باشد در این روش با اعمال تنش های فشاری شدید در سطح، اندازه دانه که در اینجا به صورت لایه ای تبدیل شده است، در یک ناحیه سطحی کاهش و در مقابل، سختی و استحکام افزایش می یابد در این پژوهش، منطقه جوش غیر مشابه فولاد زنگ نزن دوفازی 2205 به فولاد زنگ نزن آستنیتی 316L ساچمه زنی شد و تاثیر آن بر ریزسختی به روش ویکرز و رفتار خوردگی در محلول NaCl 3/5 درصد وزنی به روش پلاریزاسیون پتانسیودینامیک چرخه ای مورد مطالعه گرفت اندازه ساچمه ها in 0/0110، in0/0170 و in 0/0230 انتخاب شد مشخصات ریزساختاری در ناحیه متاثر ازساچمه زنی توسط میکروسکوپ نوری، FESEM و AFM بررسی شد نتایج نشان داد که با افزایش اندازه ساچمه ، ضخامت ناحیه متاثر از ساچمه زنی افزایش ولی ضخامت لایه ها که معیاری از اندازه دانه است، کاهش یافت این پدیده موجب افزایش سختی شد؛ اما مقاومت به خوردگی در برخی از نمونه ها کاهش و در برخی از نمونه ها افزایش یافت
کلیدواژهها
نویسندگان
اشرف السادات مرعشی
کارشناس ارشد، گروه مهندسی مواد، دانشکده مهندسی، دانشگاه شهید چمران اهواز
SeyedReza Alavi Zaree
استادیار گروه مهندسی مواد، دانشکده مهندسی، دانشگاه شهید چمران اهواز
علی اشرفی
استادیار، دانشکده مهندسی مواد، دانشگاه صنعتی اصفهان
شیوه ارجاع
مرعشی، اشرف السادات و علوی زارع، سید رضا و اشرفی، علی،1393،تاثیر اندازه ساچمه در عملیات ساچمه زنی بر اندازه دانه، سختی و رفتار خوردگی جوش غیر مشابه فولاد زنگ نزن دوفازی 2205 به فولاد زنگ نزن آستنیتی L316،پانزدهمین کنفرانس ملی جوش و بازرسی و چهارمین کنفرانس ملی آزمایشهای غیرمخرب،اهواز
ارائهشده در
مجموعه مقالات پانزدهمین کنفرانس ملی جوش و بازرسی و چهارمین کنفرانس ملی آزمایشهای غیرمخرب9 دی 1393 · اهواز