تبیین رابطه خودپنداره به عنوان یک مفهوم روانشناختی تربیتی با رشد خودباوری دانش- آموزان ابتدایی شهرستان زهک

چکیده مقاله

هدف اصلی پژوهش حاضر تبیین رابطه خودپنداره به عنوان یک مفهوم روانشناختی تربیتی با رشد خودباوری دانش آموزان ابتدایی شهرستان زهک است در این پژوهش از پرسشنامه ی محقق ساخته ی ۳ سوالی ۳ گزینه ای با ضریب آلفای کرونباخ ۰/۸۴۳ و جامعه ی آماری کلیه دانش آموزان ابتدایی آموزش و پرورش زهک و انتخاب ۹۱۲ نفر به عنوان نمونه ی آماری به شیوه ی تصادفی انتخاب شدند خودپنداره طبی تجربیات شخص سازمان می یابد خودباوری در دانش آموزان باعث درک بهتر آنها به استعدادهای خود واستفاده بهتر از توانایی و استعدادهای خواهد شد متاسفانه بعضی از افراد توانایی های خود را نادیده می گیرند و حسرت داشتن توانایی هایی دیگری را می خورند براساس استنباط انجام شده می توان نتیجه گرفت که خودپنداره می تواند ارتباط مثبتی بر رشد خودباوری در دانش آموزان ابتدایی زهک داشته باشد و خود پنداره اجتماعی، تحصیلی، مثبت بر میزان خودباوری دانش آموزان ا بتدایی زهک موثر است، پیشنهاد می شود در پژوهش های آتی پیرامون تاثیر خودپنداره مثبت بر پیشرفت تحصیلی مقالات نوشت

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سمیه آذرنوش

آموزگار دبستان کوثر آموزش و پرورش زهک

�ذرنوش، سمیه،1402،تبیین رابطه خودپنداره به عنوان یک مفهوم روانشناختی تربیتی با رشد خودباوری دانش- آموزان ابتدایی شهرستان زهک،نوزدهمین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی، مشاوره و علوم تربیت�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات نوزدهمین کنفرانس بین المللی پژوهش در روانشناسی، مشاوره و علوم تربیتی25 اسفند 1402