واکاوی نظریات فقهی و حقوقی در مجازات خلوت تامه مرد و زن (با تاکید بر اصل ۱۶۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران)

چکیده مقاله

از تنها ماندن زن با مرد نامحرم بدون حضور شخص دیگری به گونه ای که امکان مباشرت و وقاع وجود داشته باشد خلوت تامه تعبیرمی گردد؛ از آنجایی که ماده یا تبصره قانونی مجزایی در خصوص جرم انگاری خلوت تامه زن و مرد در قوانین جزایی یافت نمی شود والزام قضات در تفسیر قضایی قوانین ضرورت واکاوی در صحت و سقم جرم انگاری خلوت با نامحرم را بعنوان یکی از مسائل مستحدثهدر پرونده های مربوط به جرایم منافی عفت آشکار میسازد در این پژوهش ضمن تاکید بر ماده ۲۲۰ قانون مجازات اسلامی و اصل ۱۶۷قانون اساسی به بررسی ابعاد قانونی خلوت تامه زن و مرد میپردازیم؛ نگارنده درصدد پاسخگویی به این پرسش است که در مواردیقانونگذار جواز مراجعه به فتاوای معتبر فقها را طبق این اصل بیان داشته است امکان اجرایی کردن نسبت به دیدگاه هایی که درخصوص خلوت تامه مرد با زن از فقها از جمله شیخ طوسی وجود دارد قابلیت اعتبار را دارد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

حمزه اسفندیاری بیات

استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیراز

زهرا مینا

دانشجوی دکتری حقوق جزا و جرم شناسی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شیراز

آذین مانگشتی فر

دانشجوی دکتری حقوق جزا و جرم شناسی دانشگاه آزاد اسلامی، واحد شیراز

�سفندیاری بیات، حمزه و مینا، زهرا و مانگشتی فر، آذین،1401،واکاوی نظریات فقهی و حقوقی در مجازات خلوت تامه مرد و زن (با تاکید بر اصل ۱۶۷ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران)،سیزدهمین کنفرانس بین المللی مطالعات حقوقی و علوم قضای�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سیزدهمین کنفرانس بین المللی مطالعات حقوقی و علوم قضایی22 اسفند 1401