مشروعیت فعالیت تجاری مجازی در حقوق و بررسی قواعد فقهی و شروط ضمن عقد آن

چکیده مقاله

مقاله حاضر به بررسی مشروعیت فعالیت تجاری مجازی در حقوق و بررسی قواعد فقهی و شروط ضمن عقد آن پرداخته است با تحلیل اصول کلی حاکم بر قراردادها همچون اصل حاکمیت اراده ماده ۱۰ قانون مدنی ، الزام آور بودن قراردادهای قانونی ماده ۲۱۹ و ارکان اساسی صحت معامله ماده ۱۹۰ ، نشان داده شده است که قانون مدنی ایران از انعقاد قرارداد در بسترهای نوین از جمله فضای مجازی ممانعتی ندارد سپس به استناد ماده ۲ قانون تجارت، مصادیق فعالیت های تجاری مورد شناسایی قرار گرفته و تاکید شده است که فعالیت های مشمول این ماده در فضای مجازی نیز واجد وصف تجاری بوده و متصدیان آن مشمول عنوان تاجر خواهند بود معاملات الکترونیکی، همانند معاملات سنتی، تنها در صورتی از منظر فقهی و حقوقی معتبر هستند که شرایط صحت عقد به طور کامل رعایت گردد در این راستا، مهم ترین ارکان عقد بیع شامل صیغه، طرفین معامله، و عوضین بررسی شده و جایگاه هر یک در فضای دیجیتال تحلیل شده است شروط مشروع، معقول، ممکن الاجرا، غیرمجهول، مخالف نبودن با کتاب و سنت، و عدم تعارض با مقتضای عقد از مهم ترین ارکان صحت شرط تجارت فضای مجازی به شمار می آیند همچنین شرط باید منجز بوده و در قدرت متعهد قرار داشته باشد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سمیه دزفولی

کارشناسی ارشد حقوق خصوصی دانشگاه قم

�زفولی، سمیه،1404،مشروعیت فعالیت تجاری مجازی در حقوق و بررسی قواعد فقهی و شروط ضمن عقد آن،بیست و یکمین کنفرانس بین المللی مطالعات حقوقی و قضای�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیست و یکمین کنفرانس بین المللی مطالعات حقوقی و قضایی24 مرداد 1404