واکاوی اعتبار و حجیت قراردادهای الکترونیکی در نظام حقوقی ایران

چکیده مقاله

در این پژوهش، با توجه به گسترش روزافزون فناوری اطلاعات و ضرورت بازنگری در نهادهای حقوقی سنتی، تلاش شد تا جایگاه و اعتبار قراردادهای الکترونیکی در نظام حقوقی ایران بررسی شود هدف اصلی تحقیق، تحلیل ماهیت، شرایط صحت، شیوه های انعقاد و ویژگی های اختصاصی این نوع قراردادها بر اساس اصول کلی حقوق قراردادها و با استناد به مواد ۱۹۰ و ۲۲۳ قانون مدنی بود روش تحقیق به صورت توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای و دیدگاه های صاحب نظران حقوقی انجام گرفت یافته های تحقیق نشان داد که با وجود فقدان مقررات خاص در قانون مدنی درباره قراردادهای الکترونیکی، این دسته از عقود را می توان در قالب عقود غائبین پذیرفت و با استناد به اصل صحت، آن ها را معتبر دانست؛ به ویژه آن که عرف تجاری نیز چنین قراردادهایی را پذیرفته است همچنین احراز شرایط عمومی قرارداد نظیر قصد و رضا، اهلیت طرفین، موضوع معین و جهت مشروع، در اعتبار قراردادهای الکترونیکی نقش اساسی دارد از سوی دیگر، ویژگی هایی مانند عدم حضور فیزیکی طرفین، انعقاد از راه دور، رضایی بودن، جنبه بین المللی و وابستگی به ابزارهای فناورانه، این نوع قراردادها را از عقود سنتی متمایز می سازد و ضرورت توجه قانون گذار به تدوین مقررات خاص در این حوزه را بیش از پیش آشکار می سازد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

معصومه طیمورخانی

دانشگاه غیرانتفاعی بنت الهدی

�یمورخانی، معصومه،1404،واکاوی اعتبار و حجیت قراردادهای الکترونیکی در نظام حقوقی ایران،بیست و یکمین کنفرانس بین المللی مطالعات حقوقی و قضای�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیست و یکمین کنفرانس بین المللی مطالعات حقوقی و قضایی24 مرداد 1404