چکیده مقاله
افزایش شهرنشینی و گسترش سطوح نفوذناپذیر در مناطق شهری موجب تشدید رواناب های سطحی و افزایش فراوانی سیلاب های موضعی شده است؛ پدیده ای که خسارات اقتصادی، اختلال در زیرساخت های شهری و کاهش ایمنی شهروندان را به همراه دارد در این راستا، پژوهش حاضر با هدف مدلسازی رواناب شهری و ارزیابی راهکارهای مدیریتی برای کاهش سیلاب های موضعی انجام شد فرض اصلی پژوهش آن است که به کارگیری مدل های هیدرولوژیکی در کنار راهکارهای مدیریتی مبتنی بر زیرساخت های سبز و بهینه سازی شبکه زهکشی می تواند به طور موثر حجم و دبی اوج رواناب شهری را کاهش دهد روش تحقیق مبتنی بر رویکرد کمی و مدلسازی هیدرولوژیکی است جامعه آماری پژوهش شامل داده های هیدرومتری و اقلیمی یک حوزه شهری منتخب بوده و داده های مورد نیاز از ایستگاه های هواشناسی، نقشه های کاربری اراضی، مدل رقومی ارتفاع و اطلاعات شبکه زهکشی شهری گردآوری شده است برای شبیه سازی و تحلیل رواناب از یک مدل هیدرولوژیکی شهری استفاده شد و فرآیند کالیبراسیون و اعتبارسنجی مدل بر اساس داده های بارش–رواناب انجام گرفت تحلیل داده ها از طریق شبیه سازی سناریوهای مختلف مدیریتی شامل افزایش سطوح نفوذپذیر، توسعه زیرساخت های سبز و بهبود ظرفیت سیستم زهکشی صورت پذیرفت نتایج نشان داد که افزایش سطوح نفوذپذیر و استفاده از زیرساخت های سبز می تواند به طور میانگین بین ۲۰ تا ۳۵ درصد از حجم رواناب و حدود ۲۵ تا ۴۰ درصد از دبی اوج جریان را کاهش دهد همچنین بهبود کارایی شبکه زهکشی شهری در ترکیب با این راهکارها توانست زمان تمرکز جریان را افزایش داده و شدت سیلاب های موضعی را به طور قابل توجهی کاهش دهد یافته های پژوهش نشان می دهد که استفاده از رویکردهای ترکیبی مدلسازی و مدیریت پایدار آب های سطحی می تواند به عنوان ابزاری موثر در برنامه ریزی شهری برای کاهش خطر سیلاب های موضعی مورد استفاده قرار گیرد و مبنایی برای تصمیم گیری در مدیریت یکپارچه رواناب شهری فراهم سازد
کلیدواژهها
نویسندگان
امیر سامعی صیقلان
۱ کارشناسی ارشد مهندسی عمران، سازه؛ موسسه آموزش عالی کادوس
شیوه ارجاع
�امعی صیقلان، امیر،1404،مدلسازی و مدیریت رواناب های شهری برای کاهش سیلاب های موضعی،بیست و نهمین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و شهرسازی،شیروان
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و نهمین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و شهرسازی28 بهمن 1404 · شیروان