چکیده مقاله
مهندسی نرم افزار قطعه گرا، شیوه ای برای توسعهی نرمافزار بوده که بر استفادهی مجدد نرمافزار تاکید دارد که به دلیل مشکل توسعهی شیگرا در استفادهی مجدد پدیدار گردیده است قابلیت اطمینان نیز یکی از مهمترین نیازمندیهای غیرعملکردی برای این نوع نرمافزارها است قابلیت اطمینان برنامههای کاربردی معمولا به صورت احتمال این که برنامه کاربردی در بازه خاصی از زمان بدون خرابی کار کند تعریف میشود و شامل مشخصاتی نظیر احتمال خرابی و توانایی درترمیم خرابی است تخمین قابلیت اطمینان در برخی مسایل به دلیل محدودیتهای خاص مثل محدودیتهای اقتصادی،مسایل مربوط به زمان، و پیچیدگی نرمافزار دشوار است در این تحقیق سه مدل جهت ایجاد قابلیت اطمینان در مهندسی نرم افزار مبتنی بر قطعه معرفی و بررسی گردید با استفاده از مدل سیستم استنتاج فازی، روشی برای بهبود پردازش درسیستم فازی پایه معرفی شد، و در پی آن سرعت پردازش فنی در سیاستهای بزرگ برای برآورد قابلیت اطمینان نرم افزار افزایش یافت همچنین قوانین سیستم فازی پایه با استفاده از الگوریتم ژنتیک بهینه شد
کلیدواژهها
نویسندگان
امید زارع
دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی فناوری اطلاعات دانشگاه غیرانتفاعی علوم و فنون مازندران
جابر قلی نیاچناری
دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی فناوری اطلاعات دانشگاه غیرانتفاعی علوم و فنون مازندران
سینا جوادی
دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی فناوری اطلاعات دانشگاه غیرانتفاعی علوم و فنون مازندران
آزاده سادات استادزاده
مدرس دانشگاه غیرانتفاعی علوم و فنون مازندران
شیوه ارجاع
�ارع، امید و قلی نیاچناری، جابر و جوادی، سینا و استادزاده، آزاده سادات،1395،قابلیت اطمینان در مهندسی نرم افزار مبتنی بر قطعه،چهارمین کنفرانس بین المللی مهندسی برق و کامپیوتر،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات چهارمین کنفرانس بین المللی مهندسی برق و کامپیوتر23 دی 1395 · تهران