چکیده مقاله
در دنیای پیچیده و پویا امروز، کارآمدی و موفقیت سازمان ها تا حد زیادی به توانایی آن ها در ایجاد ارتباط موثر بین بخش ها و ادارات مختلف وابسته است ارتباط موثر، فرآیندی دوسویه و پویا است که امکان انتقال دقیق اطلاعات، هم افزایی در تصمیم گیری، کاهش تعارضات و افزایش هماهنگی در اجرای امور سازمانی را فراهم می سازد این مقاله با هدف بررسی جایگاه ارتباط موثر در روابط بین اداراتی، به تحلیل عوامل تاثیرگذار در تقویت یا تضعیف این روابط می پردازد و با نگاهی تحلیلی به نقش زبان، سبک های ارتباطی، فرهنگ سازمانی، ساختارهای رسمی و غیررسمی و ابزارهای دیجیتال، به شناسایی موانع و فرصت ها در برقراری ارتباط کارآمد می پردازد در این راستا، تجربه نگاری هایی از برخی نهادهای اداری کشور مورد بررسی قرار گرفته و الگوهای موفق و ناکام تحلیل شده اند نتایج این پژوهش نشان می دهد که نبود سیاست ارتباطی روشن، ضعف در مهارت های بین فردی، عدم هماهنگی افقی، و نادیده گرفتن تفاوت های فرهنگی میان واحدها از جمله عوامل مخرب در روابط بین ادارات محسوب می شوند از سوی دیگر، پیاده سازی سیستم های یکپارچه اطلاعاتی، تقویت آموزش ارتباطی کارکنان، برگزاری نشست های بین دستگاهی منظم و ارتقاء شفافیت مدیریتی می تواند نقشی کلیدی در بهبود تعاملات ایفا کند در پایان، چارچوبی اجرایی برای بهبود ارتباط بین سازمانی پیشنهاد شده که می تواند به عنوان مدلی کاربردی برای مدیران و برنامه ریزان مورد استفاده قرار گیرد این پژوهش می کوشد با نگاهی عمل گرایانه، بنیان هایی برای ارتقاء سطح تعامل و انسجام میان ادارات فراهم سازد، به گونه ای که خروجی آن به ارتقاء عملکرد کلان سازمانی منجر گردد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
یوسفی، فرشته،1403،تحلیل نقش رهبری آموزشی در ارتقاء تاب آوری معلمان در مواجهه با بحران های نظام آموزشی،چهارمین همایش بین المللی علوم سیاسی، مدیریت، اقتصاد و حسابداری،همدان
ارائهشده در
مجموعه مقالات چهارمین همایش بین المللی علوم سیاسی، مدیریت، اقتصاد و حسابداری27 بهمن 1403 · همدان