چکیده مقاله
دیپلماسی در دهه های اخیر از قالب های کلاسیک مبتنی بر کنش دولت ها و نخبگان، به سوی شکل های «دیپلماسی نوین» و سپس «دیپلماسی دیجیتال» حرکت کرده است؛ جایی که رسانه ها، شبکه های اجتماعی و پلتفرم های جهانی به میدان اصلی رقابت های معنایی و ادراکی تبدیل شده اند در این مسیر، مرحله تازه ای در حال تثبیت است که می توان از آن با عنوان «دیپلماسی الگوریتمی» یاد کرد: وضعیتی که در آن الگوریتم های توصیه گر، سامانه های هدف گیری محتوا، تحلیل کلان داده و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی، نه فقط کانال انتقال پیام، بلکه سازوکار شکل دهی به دیده شدن، برجسته سازی، اقناع و بازنمایی هویت و منافع ملی می شوند پژوهش حاضر یک مطالعه مروری تطبیقی است که با تکیه بر ادبیات دیپلماسی عمومی/رسانه ای در ایران و ادبیات قدرت نرم و دیپلماسی عمومی در منابع انگلیسی، می کوشد پیوند مفهومی «قدرت نرم» و «دیپلماسی عمومی جدید» را با منطق الگوریتم ها توضیح دهد مسئله محوری مقاله این است که دیپلماسی الگوریتمی چگونه به ابزار جدید قدرت نرم تبدیل می شود و تفاوت های رویکردی بازیگران اصلی برای نمونه: ایالات متحده، چین و اتحادیه اروپا در بهره گیری از معماری پلتفرم ها، روایت سازی و تنظیم گری دیجیتال چیست یافته های مروری نشان می دهد دیپلماسی الگوریتمی از سه مسیر کلیدی قدرت نرم را بازتولید می کند: ۱ مدیریت توجه و مرئیت از طریق الگوریتم های پلتفرمی، ۲ مهندسی روایت و اقناع مبتنی بر داده، و ۳ تنظیم گری و استانداردگذاری به مثابه قدرت نهادی در عین حال، چالش هایی همچون سوگیری الگوریتمی، بحران اعتماد، ابهام در مسئولیت پذیری پلتفرم ها و پیامدهای اخلاقی حقوقی هوش مصنوعی، ظرفیت مشروعیت ساز قدرت نرم را تهدید می کند مقاله در پایان، چارچوبی مفهومی برای مطالعه تطبیقی دیپلماسی الگوریتمی پیشنهاد می کند که برای پژوهش های آتی در روابط بین الملل و سیاست خارجی قابل استفاده است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�اهرزاده موسویان، سید فخرالدین،1404،مطالعه تطبیقی «دیپلماسی الگوریتمی» به عنوان ابزار جدید قدرت نرم در روابط بین الملل،پنجمین همایش بین المللی علوم سیاسی، مدیریت، اقتصاد و حسابداری،همدان
ارائهشده در
مجموعه مقالات پنجمین همایش بین المللی علوم سیاسی، مدیریت، اقتصاد و حسابداری25 مرداد 1404 · همدان