چکیده مقاله
عدالت ترمیمی به عنوان رویکردی نوین در سیاست جنایی، با تمرکز بر ترمیم آسیب های ناشی از جرم، مشارکت فعال بزه دیده، بزهکار و جامعه، در برابر نظام تنبیهی سنتی که مبتنی بر مجازات و سرکوب است، عنوان شده است مسئله اصلی این پژوهش بررسی امکان سنجی و کارآمدی عدالت ترمیمی در اصلاح نظام کیفری ایران و مقایسه آن با الگوی تنبیهی رایج است فرضیه اصلی تحقیق بر این مبنا استوار است که عدالت ترمیمی، در مقایسه با نظام تنبیهی سنتی، از کارآمدی بیشتری در کاهش تکرار جرم، افزایش رضایت بزه دیدگان و تقویت سرمایه اجتماعی برخوردار است روش تحقیق از نوع توصیفی تحلیلی بوده و با استفاده از منابع کتابخانه ای، اسناد قانونی، آرای قضایی و مطالعات تطبیقی انجام شده است اهداف تحقیق شامل تبیین مبانی نظری عدالت ترمیمی، نقد ساختار تنبیهی نظام کیفری ایران، و ارائه چشم اندازی اصلاح گرایانه برای سیاست جنایی کشور است یافته های پژوهش نشان می دهد که غلبه نگاه کیفردهنده در نظام قضایی ایران، موجب حاشیه نشینی بزه دیده و بازتولید چرخه جرم شده، در حالی که نهادینه سازی سازوکارهای ترمیمی می تواند ضمن حفظ نظم عمومی، به بازپذیری اجتماعی بزهکار و التیام خسارات مادی و معنوی بزه دیدگان منجر شود نتایج تحقیق حاکی از آن است که تلفیق عدالت ترمیمی با ساختار حقوق کیفری ایران، به ویژه در جرایم غیرخشونت آمیز، امکان پذیر و مطلوب بوده و می تواند به عنوان راهبردی موثر در اصلاح نظام کیفری مورد توجه قانون گذار قرار گیرد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�کبری، علیرضا،1404،عدالت ترمیمی در مقابل سیستم تنبیهی سنتی: چشم اندازی برای اصلاح نظام کیفری ایران،بیست و یکمین کنفرانس ملی پژوهش های نوین در تعلیم و تربیت، روانشناسی، فقه و حقوق و علوم اجتماعی،شیروان
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و نهمین کنفرانس ملی مهندسی عمران، معماری و شهرسازی28 بهمن 1404 · شیروان