چکیده مقاله
این مقاله به مقایسه و بررسی عملکرد حسگرهای ستاره و افق زمین در تعیین وضعیت و موقعیت ماهواره ها و فضاپیماها در محیطهای فضایی می پردازد حسگر ستاره به عنوان ابزاری برای تعیین دقیق نگرش فضاپیماها شناخته می شود که توانایی شناسایی ستارگان را در شب و در شرایط مختلف نور محیطی دارد از سوی دیگر، حسگر افق زمین با استفاده از تصاویر افقی از زمین، توانایی تخمین موقعیت نسبی نسبت به سطح زمین را فراهم می آورد در این مقاله ادغام این دو حسگر در یک سیستم ترکیبی بررسی شده است تا دقت و پایداری سیستم های ناوبری فضایی افزایش یابد نتایج نشان داده که ترکیب حسگر ستاره و افق زمین می تواند دقت تعیین نگرش را به کمتر از ۵ ثانیه قوسی و خطای موقعیت را بیش از ۴۰ درصد نسبت به سیستم های تک حسگری کاهش دهد این رویکرد به ویژه در شرایط فاقد پوشش GNSS و در فضاهای کم داده یا پیچیده کاربرد دارد همچنین، این ترکیب می تواند موجب افزایش تاب آوری سیستم های ناوبری در برابر قطع سیگنال و اختلالات محیطی شود با وجود مزایای این سیستم، ترکیبی پیچیدگی های طراحی و نیاز به کالیبراسیون دقیق میان حسگرها از محدودیت های آن به شمار می روند
کلیدواژهها
نویسندگان
مهدی جلیلیان
دانشجوی کارشناسی ارشد رشته مهندسی فناوری، ماهواره، دانشگاه علم و صنعت ایران
مهدی نصیری سروی
استادیار گروه مهندسی فناوری، ماهواره، دانشگاه علم و صنعت ایران
شیوه ارجاع
�لیلیان، مهدی و نصیری سروی، مهدی،1404،بررسی تعیین وضعیت و موقعیت با ردیاب ستاره و حسگر افق زمین،بیست و دومین کنفرانس بین المللی نوآوری و تحقیق در علوم مهندس�
ارائهشده در
مجموعه مقالات بیست و دومین کنفرانس بین المللی نوآوری و تحقیق در علوم مهندسی7 آذر 1404