از تخریب تا توانمندسازی: بازاندیشی در سیاست های شهری ایران برای ارتقای زیست پذیری سکونتگاه های غیررسمی

چکیده مقاله

سکونتگاه های غیررسمی به عنوان یکی از پیامدهای اصلی شهرنشینی شتابان در کشورهای درحال توسعه، بخش قابل توجهی از جمعیت شهری جهان را در خود جای داده اند در ایران نیز گسترش مهاجرت های روستا–شهری، نابسامانی اقتصادی و سیاست های ناکارآمد شهری، موجب رشد این سکونتگاه ها و بروز چالش هایی در ابعاد اجتماعی، کالبدی و زیست محیطی شده است هدف پژوهش حاضر، تبیین راهکارهای ارتقای زیست پذیری در سکونتگاه های غیررسمی با تاکید بر تاب آوری اجتماعی–کالبدی است روش تحقیق مبتنی بر مرور نظام مند منابع علمی، تحلیل اسناد و قوانین ملی و بررسی تجارب جهانی و داخلی است نوآوری پژوهش در ارائه چارچوبی یکپارچه برای پیوند میان مفاهیم زیست پذیری، تاب آوری و توانمندسازی و بازاندیشی در سیاست های شهری ایران نهفته است نتایج نشان می دهد که رویکردهای تخریب و جابه جایی کارآمد نبوده و در مقابل، توانمندسازی مبتنی بر مشارکت مردمی، ارتقای زیرساخت ها و حمایت نهادی می تواند به بهبود پایدار کیفیت زندگی و افزایش تاب آوری در این سکونتگاه ها منجر شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

بهرنگ بهرامی

استادیار دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران

صبا میرزاحسین

دانشجو دکتری معماری منظر، دانشگاه تهران

�هرامی، بهرنگ و میرزاحسین، صبا،1404،از تخریب تا توانمندسازی: بازاندیشی در سیاست های شهری ایران برای ارتقای زیست پذیری سکونتگاه های غیررسمی،دومین کنفرانس ملی آینده و پایداری محیط زیست،جلفا

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس ملی آینده و پایداری محیط زیست4 آذر 1404 · جلفا