بررسی اثر حضور تتراسیکلین بر زیست تخریب پذیری پوشش پلی کاپرولاکتون اعمال شده بر روی آلیاژ منیزمی جهت کاربرد به عنوان ایمپلنت

چکیده مقاله

آلیاژ منیزمی – AZ۳۱ یکی از پرکاربردترین آلیاژها برای کاربرد به عنوان ایمپلنت مورد استفاده قرار گرفته است یکی از مشکلات این آلیاژها سرعت خوردگی بالای آنها در بدن و رهایش گاز هیدروژن در الکترولیت بدن انسان است در این راستا و جهت افزایش مقاومت به خوردگی این آلیاژ، در پژوهش پیش رو پوشش های پلی کاپرولاکتون PCL فاقد و حاوی داروی جنتامایسین به روش تکنیک الکتروریسی روی آلیاژ منیزمی AZ۳۱ استفاده شد و این پوشش ها با استفاده از آزمون FE SEM و FTIR مشخصه یابی شدند علاوه بر این، آزمون های طیف سنجی امپدانس الکتروشیمیایی EIS و پلاریزاسیون در شرایط آزمایشگاهی برای بررسی عملکرد خوردگی پوشش انجام شد نتایج نشان داد که حضور داروی تتراسیکلین در پوشش مقاومت به خوردگی آن را به صورت قابل توجهی افزایش داده است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

علیرضا شاهمرادی

دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهرضا، دانشکده مهندسی شیمی، اصفهان، ایران

ندا ولیان

دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، دانشکده دندان پزشکی، زاهدان، ایران

محمد سبقتی

دانشگاه سمنان، پردیس علوم و فناوری های نوین، سمنان، ایران

علی اصغر جاویدپرور

دانشگاه تهران ،دانشکدگان فنی، دانشکده مهندسی مواد، تهران، ایران

�اهمرادی، علیرضا و ولیان، ندا و سبقتی، محمد و جاویدپرور، علی اصغر،1402،بررسی اثر حضور تتراسیکلین بر زیست تخریب پذیری پوشش پلی کاپرولاکتون اعمال شده بر روی آلیاژ منیزمی جهت کاربرد به عنوان ایمپلنت،هفدهمین کنفرانس بین المللی نوآوری و تحقیق در علوم مهندس�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات هفدهمین کنفرانس بین المللی نوآوری و تحقیق در علوم مهندسی18 اسفند 1402