نقد معماری پایدار اجتماعی در مسجد امام اصفهان

چکیده مقاله

مسجد امام اصفهان به عنوان یکی از برجسته ترین نمونه های معماری صفوی، نقشی فراتر از یک بنای مذهبی ایفا کرده و به عنوان یک کانون اجتماعی–فرهنگی در ساختار شهری اصفهان عمل می کند این پژوهش با هدف نقد و ارزیابی پایداری اجتماعی مسجد امام اصفهان، به بررسی رابطه میان ویژگی های فضایی، هویت فرهنگی و تعاملات اجتماعی در این بنای تاریخی می پردازد روش تحقیق مبتنی بر مطالعه موردی با رویکرد تلفیقی کیفی–کمی است داده ها از طریق مشاهده میدانی، مصاحبه نیمه ساختاریافته، تحلیل مستندات تاریخی و پرسشنامه جمع آوری شده و بر اساس چهار بعد اصلی پایداری اجتماعی شامل دسترسی و مشارکت عمومی، هویت فرهنگی و تعلق اجتماعی، انعطاف پذیری کاربری و پایداری عملکرد اجتماعی تحلیل شده اند یافته های پژوهش نشان می دهد که هویت فرهنگی و تعلق اجتماعی قوی ترین مولفه پایداری اجتماعی مسجد امام است و این بنا نقش موثری در تقویت سرمایه فرهنگی، انسجام اجتماعی و بازتولید هویت شهری ایفا می کند در مقابل، ابعادی نظیر انعطاف پذیری کاربری و مدیریت تعاملات اجتماعی، تحت تاثیر فشار گردشگری و محدودیت های مدیریتی، نیازمند بازنگری و تقویت هستند این پژوهش با ارائه یک چارچوب تحلیلی چهاربعدی برای ارزیابی پایداری اجتماعی در بناهای تاریخی، به توسعه ادبیات نظری معماری پایدار اجتماعی کمک می کند و نشان می دهد که پایداری اجتماعی در میراث معماری نه یک ویژگی ایستا، بلکه فرآیندی پویا و وابسته به تعامل میان معماری، جامعه و نظام مدیریت فرهنگی است یافته های این مطالعه می تواند به عنوان مبنایی برای تدوین سیاست های حفاظت میراث، مدیریت گردشگری پایدار و بازآفرینی اجتماعی بناهای تاریخی مورد استفاده قرار گیرد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

محسن هادیان

گروه معماری، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران

مینو لفافچی

گروه معماری، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران

هادیان، محسن و لفافچی، مینو،1404،نقد معماری پایدار اجتماعی در مسجد امام اصفهان،بیست و سومین کنفرانس بین المللی نوآوری و تحقیق در علوم مهندس�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیست و سومین کنفرانس بین المللی نوآوری و تحقیق در علوم مهندسی22 اسفند 1404