حکم تنبیه بدنی کودک در فقه امامیه با تاکید بر قرآن و حدیث

چکیده مقاله

در این پژوهش حکم تنبیه بدنی کودک در فقه امامیه مورد بررسی قرارگرفته است تنبیه در لغت به معنای آگاهانیدن، واقف گردانیدن به چیزی وآگاه و هوشیار کردن پس از غفلت است یکی از اصول مهم و مسلم در تعلیم و تربیت اسلامی تنبیه کودک است پیرامون تنبیه بدنی کودک آیه ای که بطور مستقل اشاره داشته باشد یافت نکردیم، ولی در قرآن، آیات فراوانی وجود دارند که از توبیخ، تهدید و عذاب اقوام و افراد سخن می گویند همچنین آیاتی هست که مربوط به حدود، قصاص و تعزیرات بوده و با موضوع تنبیه پیوند دارند که در نهایت می توان از آنها در جهت جواز تنبیه بدنی کودک استفاده نمود سه دسته روایت از ائمه معصومین ع نیز در زمینه جواز تنبیه بدنی کودک وارد شده است وعموم فقهای شیعه هم به جواز تنبیه بدنی کودک توسط حاکم شرعی، والدین و معلم و مولا چنانچه کودک برده باشد فتوا داده اند بین فقها در اصل و جواز استفاده از این روش، اختلافی نیست و اگر بحثی هست در کمیت و کیفیت تنبیه بدنی و تادیب میباشد که در نوشتار حاضر، به شیوه توصیفی تحلیلی بیان شده است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

محمدمهدی کریمی نیا

استادیار و عضو هیات علمی دانشگاه علوم و معارف قرآن کریم، طلبه و پژوهشگر حوزه علمیه قم،

مجتبی انصاری مقدم

دکتری علوم قرآن و حدیث، مدرس دانشگاه و پژوهشگر مطالعات اسلامی،

غلامرضا محمدرضایی

کارشناسی ارشد تربیت مربی، مربی دانشگاه افسری و تربیت پاسداری امام حسین ع ،

زینب حمیدی

دانش پژوه سطح چهار دکتری ، گرایش فقه خانواده، مرکزتخصصی فقه و اصول، الزهراء اهواز،پژوهشگر، مدرس و مشاور خانواده،

کریمی نیا، محمدمهدی و انصاری مقدم، مجتبی و محمدرضایی، غلامرضا و حمیدی، زینب،1400،حکم تنبیه بدنی کودک در فقه امامیه با تاکید بر قرآن و حدیث،دومین همایش ملی تحقیقات میان رشته ای در مدیریت و علوم انسانی،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین همایش ملی تحقیقات میان رشته ای در مدیریت و علوم انسانی21 شهریور 1400 · تهران