چکیده مقاله
ادب را رعایت حدود نامیده اند که لازمه ی رعایت آن تسلیم در مقابل خداوند است، و این اصل نقش مهمی را در زندگی معنوی بشر ایفا می کند ادب مراتبیدارد که شامل ادب ظاهر و ادب باطن است؛ ادب ظاهر حفظ حدود و دوری از گناهان است و ادب باطن پاکی قلب است از غیر حق مولوی به عنوان یکی از شعرای نامی در مثنوی سنگ بنای سلوک معنوی را ادب دانسته و بر این باور است که ادب توفیق الهی است و سالک ملزم به رعایت آن می باشد ادب ظاهر در مثنوی شامل نماز، دعا و ذکر، طهارت و وضو، خاموشی و خلوت و ادب باطن نیز شامل بندگی و عبودیت و صبر و مدارا میباشد مولوی علاوه بر تبیین ضرورت ادب، سالک را از ترک ادب برحذر داشته و آن را شامل دوری از جمیع خطایا و تهذیب ظاهر و باطن دانسته است مولوی مصادیق ترک ادب را دنیاطلبی، جنون و دیوانگی، غرور و حرص و آز دانسته است پژوهش حاضر در صدد است تا با روش توصیفی تحلیلی ضمن بررسی قلمرو معنایی ادب و ترک ادب در دفتر سوم مثنوی به بیان این مقوله ها بپردازد و آن را بررسی و تحلیل کند
کلیدواژهها
نویسندگان
علیرضا شوهانی
دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشیار دانشگاه ایلام
فاطمه جعفرزاده
دانشجوی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی
شیوه ارجاع
�وهانی، علیرضا و جعفرزاده، فاطمه،1400،ادب و ترک ادب در دفتر سوم مثنوی،هشتمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ
ارائهشده در
مجموعه مقالات هشتمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ31 تیر 1400