بررسی رویکردهای فرهنگی و اجتماعی در تاریخ نگاری غزنوی (دوره اول ۴۳۲ ۳۵۱ ه.ق)

چکیده مقاله

تاریخ نگاری ایران در قرون میانه ی اسلامی، به ویژه از میانه ی سده چهارم هجری، دست خوش تحولاتی شد سرآغاز این تحولات ترجمه ی تاریخ طبری به فارسی یا همان تاریخ بلعمی بود این عمل دو تغییر اساسی را نمایان می کند؛ نخست تغییر زبان تاریخ نگاری از عربی به فارسی و دوم پررنگ شدن نقش ادیبان و دبیران در نگارش تاریخ است موضوعات فرهنگی و اجتماعی با طیفی گسترده از اطلاعات از جمله مباحث مهم قابل طرح در تاریخ نگاری غزنوی است در میان مورخان عصر غزنوی تاریخ نویسان بزرگی چون ثعالبی، بیرونی، بیهقی و گردیزی وجود دارند که هر کدام کوشیده اند تا مضامین متفاوت و غیر سیاسی را به تاریخ خویش بیافزایند این پژوهش به رویکردهای اجتماعی و فرهنگی مورخان عصر غزنوی می پردازد؛ و کوشیده به این سوال پاسخ دهد که تا چه میزان مورخان غزنوی دارای رویکردی فرهنگی و اجتماعی در تاریخ نگاری بوده اند؟ یافته های این پژوهش نشان می دهد بر خلاف تصور برخی از پژوهشگران، مورخان دوره اول غزنوی با نگاهی به فرهنگ و ادبیات، شناخت اقوام گوناگون، بیان مسائل و مصائب اجتماعی و زندگی عوام، سعی داشته اند تا کمی از نقل حوادث صرفا سیاسی دور شوند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مجتبی خلیفه

استادیار گروه تاریخ دانشگاه بیرجند

ستاره غفاری بیجار

کارشناس ارشد تاریخ از دانشگاه بیرجند

�لیفه، مجتبی و غفاری بیجار، ستاره،1400،بررسی رویکردهای فرهنگی و اجتماعی در تاریخ نگاری غزنوی (دوره اول ۴۳۲ ۳۵۱ ه.ق)،نهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات نهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ14 آبان 1400