بررسی معایب و مزایای سره نویسی در قرن چهاردهم

چکیده مقاله

یکی از مظاهر جدی گرایش به ایران باستان، در عصر مشروطه که تعدادی از نویسندگان و شاعران با آن مواجه شده اند، سره نویسی است سره نویسی که در اصل به معنی بیرون راندن هم هی عناصر بیگانه و قرضی از زبان است، تا حدی بر طرز نویسندگی، سبک شاعری و اندیشه ی برخی از ادیبان آن دوره، تاثیر گذاشته است و باعث شد تا گروهی از آنان به این سمت گرایش پیدا کنند در این مقاله، ضمن پرداختن به معایب و مزایای این شیوه ی نگارش، بر اساس دیدگاه های برخی از منتقدان و نظریه پردازان ادبی معاصر، نشان داده می شود که این سبک نگارشی، دارای معایب زیادی از جمله وارد کردن واژه های دساتیری در زبان، گسترش و رواج پاره ای از واژه های مجعول، محدود کردن زبان و تقلیدی بودن آن می باشد این شیوه ی نگارش علاوه بر معایب فراوان، مزایایی همچون تاثیر مستقیم در تاسیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی، گسترش ساده نویسی و کنار گذاشتن پاره ای از واژه های غیرضروری عربی در زبان و ادبیات فارسی، داشته است