تحلیل ساختار باستان گرایی در کتاب "آخر شاهنامه" مهدی اخوان ثالث

چکیده مقاله

باستان گرایی یا آرکائیسم یعنی به کار بردن کلمات منسوخ یا شیوه ی نحوی مهجور و غیر متداول در زبان امروز، یکی از تکنیکهای تبدیل زبان گفتار به زبان شعر، باستان گرایی است؛ به عبارتی برای تبدیل یک کلام عادی به شعر، با هنجار گریزی و پدیدمی آید که در چند مقوله قابل بررسی است؛ یکی از این مقوله ها باستان گرایی است درک اصطلاح مزبور « نرم » انحراف ازنیازمند تامل در زبان و تحولات آن می باشد تغییر و تحول زبان چه در عرصه ی واژگان و چه در عرصه ی نحوی در طول زمانامری بدیهی است همواره واژگان و لغاتی از چرخه ی کاربرد زبان خارج می شوند و کلمات جدید یا احیانا تلفظ های جدیدیجایگزین آن می شود این امر در مورد نحو و دستور زبان نیز صادق است البته این تغییر در طول سالیان دراز گاه قرن ها رخمی دهد آن چه مسلم است زبان هر شاعر یا نویسنده باید به زبان عصر و روزگار خود نزدیک باشد و اگر شاعر یا نویسنده ای درکلام خود از لغات مهجور استفاده کند می گویند باستان گرا است؛ البته واضح است نحوه ی استفاده از این امکانات زبانی باستانگرایی به هر شاعر بر می گردد اگر چه مهدی اخوان ثالث به عنوان شاعری نو گرا معرفی شد ه است ولی کاربرد کلمات و دستور زبان قدیمی در اشعارش اورا شاعری باستان گرا معرفی کرده است این جستار به بررسی باستان گرایی در گزیده ی اشعار وی پرداخته است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

حکیمه پورآذر

مقاله تحلیل ساختار باستان گرایی در کتاب "آخر شاهنامه" مهدی اخوان ثالث

پورآذر، حکیمه،1402،تحلیل ساختار باستان گرایی در کتاب "آخر شاهنامه" مهدی اخوان ثالث،هجدهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات هجدهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ25 اسفند 1402